Η πιλότος του Χίτλερ που υποδέχτηκε ο Τζον Κένεντι στον Λευκό Οίκο!

 Η πιλότος του Χίτλερ που υποδέχτηκε ο Τζον Κένεντι στον Λευκό Οίκο!

Η Χάνα Ράιτς (Hanna Reitsch) ήταν η ατρόμητη πιλότος δοκιμών της Luftwaffe, που βοήθησε στον σχεδιασμό της εκπληκτικής Γερμανικής επίθεσης με ανεμόπτερα στο Βελγικό φρούριο στο Eben Emael το 1940. Μικροκαμωμένη, ξανθιά με γαλάζια λαμπερά μάτια και μόνιμο χαμόγελο, ήταν μια από τις λίγες γυναίκες που κέρδισαν τον θαυμασμό του Αδόλφου Χίτλερ.

Ήταν η πρώτη γυναίκα πιλότος δοκιμών στον κόσμο, η πρώτη γυναίκα που πέταξε μ’ ανεμόπτερο πάνω από τις Άλπεις, η πρώτη γυναίκα που πέταξε μ’ ελικόπτερο, η πρώτη γυναίκα που ονομάστηκε κυβερνήτης σε πτήση, η πρώτη γυναίκα που πιλοτάρισε πυραυλοκίνητο αεροπλάνο και μαχητικό, και η πρώτη και μοναδική γυναίκα στη Γερμανική ιστορία που της απονεμήθηκε ο Σιδηρούς Σταυρός, πρώτης και δεύτερης τάξης.

Αφού έκανε πάνω από 40 ρεκόρ απόστασης και υψομέτρου ως η κορυφαία γυναίκα πιλότος ανεμοπτέρου στην Γερμανία τη δεκαετία του 1930, δοκίμασε όλους τους τύπους μαχητών, βομβαρδιστικών και μεταφορικών μέσων για τη Γερμανική Πολεμική Αεροπορία και πέταξε το τελευταίο αεροπλάνο που απογειώθηκε από το Βερολίνο πριν οι Σοβιετικές δυνάμεις καταλάβουν την Γερμανική πρωτεύουσα την άνοιξη του 1945. Πιστή, αν και αφελής, Εθνικοσοσιαλίστρια, ήταν μια γενναία και ακούραστη αεροπόρος που κέρδισε τον παγκόσμιο σεβασμό.

Γεννημένη στις 29 Μαρτίου 1912, στο Hirschberg της Σιλεσίας, κόρη οφθαλμίατρου, η Ράιτς παρατηρούσε τα πουλιά ως κοριτσάκι και λαχταρούσε να πετάξει σαν «τους πελαργούς στο ήσυχο και σταθερό πέταγμά τους, τις γερακίνες που περιστρέφονται όλο και ψηλότερα στον καλοκαιρινό αέρα». Η επιθυμία της να πετάξει «δεν μπορούσε ποτέ να σταματήσει». Ήθελε επίσης να βοηθήσει τους ανθρώπους, αλλά ο πατέρας της δεν ενθουσιάστηκε όταν η Χάνα του ανακοίνωσε σε ηλικία 13 ή 14 ετών ότι ήθελε να γίνει ιπτάμενη ιατρός-ιεραπόστολος στην Αφρική.

Ο γιατρός Ράιτς συμβιβάστηκε. Εάν η κοπέλα δεν θα ξαναμιλούσε καθόλου για πτήσεις μέχρι να πάρει το δίπλωμά της από το Realgymnasium (λύκειο), θα την αντάμειβε με εκπαιδευτικά μαθήματα στην κοντινή σχολή πιλότων ανεμοπτέρου Grunau. Η Ράιτς σπούδασε σκληρά, πέρασε τις σχολικές της εξετάσεις και έκανε τον πατέρας της να τηρήσει στην υπόσχεσή του. Πήγε με ενθουσιασμό στην Σχολή Εκπαίδευσης Grunau του Wolf Hirth, ένα κορυφαίο κέντρο της Γερμανικής δραστηριότητας των ανεμοπτέρων τη δεκαετία του 1930, όπου πολλοί μελλοντικοί αεροπόροι της Λουφτβάφε (Luftwaffe) έμαθαν να πετούν.

Η Χάνα -με ύψος 1.54 και βάρος 40 κιλά στα 19 της- ήταν το μόνο θηλυκό μέλος της τάξης της. Οι συμμαθητές της την χλεύαζαν, αλλά η τόλμη και η αυτοσυγκέντρωσή της σύντομα τους έκαναν να σιωπήσουν. Μετά από κάποιες ατυχίες κατά την εξάσκηση, ξεπέρασε εύκολα τους συμμαθητές της και πέρασε τις δοκιμές πτήσης της με τέτοια ικανότητα που ο Hirth ανέλαβε προσωπικά το υπόλοιπο της εκπαίδευσής της. Πέρασε την τελική της εξέταση το 1931, έκανε ρεκόρ αντοχής στις γυναίκες (5 ½ ώρες στον αέρα) και πήρε την άδεια πιλότου.

Η Ράιτς αποφοίτησε από το Oberrealschule (προπαρασκευαστικό σχολείο) και το 1931-32 παρακολούθησε το Colonial σχολείο θηλέων στο Rendsburg. Στη συνέχεια, σε μεγάλο βαθμό για να ευχαριστήσει τον πατέρα της, πήγε σε ιατρική σχολή στο Βερολίνο. Ήθελε ακόμα να γίνει ιπτάμενη γιατρός, αλλά η ανατομία των αεροπλάνων της φαινόταν πιο συναρπαστική από αυτή των ανθρώπων. Αφού πήρε την άδεια πιλότου βαρύτερου από τον αέρα, το 1932, σημείωσε ένα ανεπίσημο ρεκόρ υψομέτρου με ανεμόπτερο (πάνω από 5.000 πόδια) κατά τη διάρκεια μιας συναρπαστικής πτήσης με ένα νέο εκπαιδευτικό ανεμόπτερο Grunau-Baby. Επίσης εκείνη τη χρονιά, επέκτεινε το ρεκόρ της στις 11 ½ ώρες.

Η Ράιτς συμμετείχε σε μια αποστολή του Γερμανικού Ινστιτούτου Έρευνας Ανεμοπτέρων στο Ντάρμσταντ για να μελετήσει τις θερμές συνθήκες στη Νότια Αμερική, έκανε πτήσεις ως κασκαντέρ σε μια ρομαντική ταινία, την “Rivals of the Air” («Αντίπαλοι του Αέρα») και έκανε αεροβατικές πτήσεις στη Βραζιλία και την Αργεντινή το 1934.

Συνεργαζόμενη με το ινστιτούτο για 11 χρόνια, η ζωηρή μικρόσωμη αεροπόρος πέταξε δοκιμαστικά με νέους τύπους ανεμοπτέρων και αεροπλάνων με κινητήρα και γράφτηκε στην αεροπορική ιστορία αποδεικνύοντας την επιτυχία των φρένων κάθετης εφόρμησης (dive brakes). Συνέχισε να κάνει πολλά ρεκόρ απόστασης και υψομέτρου και πέταξε σε αγώνες ανεμοπτέρων και εκθέσεις στη Γερμανία, τη Νότια Αμερική, την Πορτογαλία, τη Φινλανδία, την Ουγγαρία, τη Λιβύη, τη Γιουγκοσλαβία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ήταν πλέον εθνική ηρωίδα.

Το 1937, μετά την παρουσίαση της ισχυρής, κρυφά οργανωμένης Γερμανικής αεροπορίας στον Αμερικανό Σμήναρχο Charles A. Lindbergh και στον υπόλοιπο κόσμο, η ζωή και η καριέρα της Χάνα Ράιτς (Hanna Reitsch) άλλαξαν ριζικά. Διορίστηκε κυβερνήτης και πιλότος δοκιμών από τον Πτέραρχο Ernst Udet, επικεφαλής του Τεχνικού Γραφείου στο Υπουργείο Αεροπορίας του Ράιχ, και μετατέθηκε στον πειραματικό σταθμό της Λουφτβάφε (Luftwaffe) κοντά στο Rechlin.

Ένα από τα πρώτα καθήκοντα της Ράιτς ήταν να δοκιμάσει το Focke-Achgelis Fa61, το πρώτο λειτουργικό ελικόπτερο στον κόσμο, ικανό να απογειώνεται κάθετα και να αιωρείται στον αέρα. Μετά από ένα βαριετέ στην Deutschlandhalle του Βερολίνου το 1938, η αεροπόρος πέταξε το μεγάλο ελικόπτερο με τους κύριους ρότορες του τον έναν δίπλα στον άλλο μέσα στο τεράστιο κλειστό στάδιο επιδεικνύοντας την Γερμανική μηχανική ικανότητα. Μια μεγαλύτερη έκδοση, το Fa223, έγινε το πρώτο ελικόπτερο στον κόσμο που έφτασε στο στάδιο παραγωγής, αλλά μόνο τρία κατασκευάστηκαν λόγω της αδιαφορίας των αξιωματούχων και του επερχόμενου πολέμου.

Στο Rechlin, η Ράιτς έγινε εθνικό είδωλο ως πιλότος δοκιμών. Όταν ο Reichsmarshal, Χέρμαν Γκέρινγκ (Hermann Göring), ο παχύσαρκος διοικητής της Λουφτβάφε και πιλότος μαχητικού στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, της συστήθηκε, την ρώτησε: «Πώς μπορεί να γίνει αυτό; Αυτό είναι όλο; Πώς μπορεί ένα τόσο μικρό άτομο να πετάξει ο,τιδήποτε;» Αλλά η Ράιτς ένιωθε περισσότερο οικεία στον ουρανό απ’ οπουδήποτε αλλού. Είπε ότι η πτήση ήταν «πιο συναρπαστική από την αγάπη για έναν άντρα και πολύ λιγότερο επικίνδυνη».

Βρήκε χρόνο για να κερδίσει έναν αγώνα ανεμοπτέρων, να αγωνιστεί στους Εθνικούς Αεροπορικούς Αγώνες στο Κλίβελαντ του Οχάιο και να κάνει το 1939 ρεκόρ γυναικών με ανεμόπτερο από σημείο σε σημείο. Αλλά η Γερμανία του Χίτλερ βάδιζε προς τον πόλεμο και η Χάνα Ράιτς είχε βασικό ρόλο στην προετοιμασία της ισχυρότερης αεροπορικής δύναμης στον κόσμο γι’ αυτόν. Στο Rechlin και στο Ντάρμσταντ, δοκίμασε νέα μαχητικά και βομβαρδιστικά -ο,τιδήποτε είχε φτερά. Έκανε σχεδόν τα πάντα για την Λουφτβάφε, εκτός από το να πετά σε αποστολές μάχης μετά το ξέσπασμα του πολέμου με τη Μεγάλη Βρετανία και τη Γαλλία στις 3 Σεπτεμβρίου 1939.

Μετέφερε Ναζί ηγέτες και στρατιωτικούς αξιωματικούς σ’ όλη την Γερμανία και τα κατεχόμενα εδάφη και ενήργησε ως σύνδεσμος μεταξύ των βάσεων της Luftwaffe στην πρώτη γραμμή και της οπισθοφυλακής.
Η Ράιτς δοκίμασε νέα μαχητικά, βομβαρδιστικά, πυραυλοκίνητα Messerschmitt αεροσκάφη και Stuka βομβαρδιστικά κάθετης εφόρμησης, και έκανε 150 επικίνδυνες πτήσεις με βομβαρδιστικά Dornier Do-17 και Heinkel He-111 μεταφέροντας μια νέα συσκευή σχεδιασμένη να κόβει τα παχιά καλώδια των Βρετανικών αντιαεροπορικών μπαλονιών.

Κατά τη διάρκεια μιας από τις δοκιμές, ένα καλώδιο ξύρισε τμήματα των λεπίδων του έλικα του Dornier της Ράιτς, αλλά αυτή ήρεμα γύρισε σ’ οριζόντια θέση ό,τι είχε απομείνει από τους έλικες και κατάφερε να προσγειώσει το βομβαρδιστικό με ασφάλεια. Γι’ αυτό, παρασημοφορήθηκε από τον Χίτλερ με τον Σιδηρό Σταυρό, δεύτερης τάξης. Αργότερα έλαβε το Σιδηρό Σταυρό, πρώτης τάξης και τα διακριτικά στρατιωτικού πιλότου σε χρυσό με διαμάντια.

Η μικρόσωμη αεροπόρος επίσης δοκίμασε το επιθετικό ανεμόπτερο Messerschmitt 321 Gigant, τότε το μεγαλύτερο πολεμικό αεροπλάνο στον κόσμο. Είχε άνοιγμα φτερών 55 μέτρα, μήκος 28 μέτρα, ύψος 10 μέτρα και ωφέλιμο φορτίο 22 τόνων. Το τεράστιο αεροπλάνο χρειαζόταν ενισχυτικούς πυραύλους για απογείωση και είχε αποσπώμενο σύστημα προσγείωσης. Τα συστήματα ελέγχου του Gigant απαιτούσαν μεγάλη δύναμη και ακόμη ισχυρότερα νεύρα, αλλά η Ράιτς τα κατάφερε τέλεια. Το ανεμοπλάνο τελικά χρησιμοποιήθηκε για δουλειές εναέριες εφοδιασμού στη Ρωσία και τη Βόρεια Αφρική.

Όταν το Γερμανικό Επιτελείο σχεδίαζε την εισβολή στην Ολλανδία και το Βέλγιο, έγινε προφανές ότι η τρομερή γραμμή άμυνας του Καναλιού Άλμπερτ θα έπρεπε να παραβιαστεί με ένα τολμηρό χτύπημα. Το κλειδί για το αμυντικό σύστημα ήταν το φρούριο του Eben Emael, που ήταν γεμάτο με αλληλοσυνδεόμενα όπλα που κυριαρχούσαν σε όλα τα σημεία διέλευσης του καναλιού και του ποταμού Μεύση (Maas στα Γερμανικά, Meuse στα Γαλλικά) και θεωρούνταν μια από τις πιο απόρθητες οχυρώσεις στον κόσμο.

Ο Φύρερ ενδιαφέρθηκε προσωπικά για την επιχείρηση και κάλεσε την Ράιτς να του μεταδώσει την ανεμοπορική εμπειρία της. Αυτή πρότεινε αμέσως μια αθόρυβη επίθεση στο φρούριο με ανεμόπτερα που μεταφέρουν στρατεύματα. Ο Χίτλερ ήταν ενθουσιασμένος και ο στρατηγός Kurt Student, πατέρας των Γερμανικών αερομεταφερόμενων δυνάμεων, επιβεβαίωσε την εφαρμοσιμότητα του σχεδίου.

Με μια επίθεση από τις τέσσερις πλευρές που ξεκίνησε νωρίς το πρωί της 10ης Μαΐου 1940, Γερμανικά στρατεύματα με ανεμόπτερα, αλεξίπτωτα και επίγειες δυνάμεις κατέλαβαν δύο γέφυρες του καναλιού και εννέα ανεμόπτερα προσγειώθηκαν στην χορταριασμένη οροφή του φρουρίου. Η Βελγική φρουρά συνετρίβη από μια από τις πρώτες και πιο επιτυχημένες αερομεταφερόμενες επιχειρήσεις του πολέμου. Ήταν μια εκπληκτική τακτική νίκη για τους Γερμανούς.

Το 1942, η Ράιτς αντιμετώπισε την πιο δύσκολη αποστολή της μέχρι τότε -δοκιμάζοντας το πεισματάρικο, πυραυλοκίνητο μαχητικό Messerschmitt Me-163 Komet. Ένα βίαια ασταθές αεροσκάφος, το Me-163 με τα δελτοειδή φτερά απογειώθηκε μέσα σε έκρηξη φλόγας και κατόρθωσε ν’ ανέβει στα 30.000 πόδια σε 90 δευτερόλεπτα, επιτυγχάνοντας τελικά μια ταχύτητα σχεδόν 600 μιλίων την ώρα. Τροφοδοτημένο με κινητήρα υπεροξειδίου του υδρογόνου, το αεροπλάνο είχε ως μειονέκτημα την σύντομη διάρκεια πτήσης οκτώ λεπτών με κινητήρα.

Ακόμα και βρισκόμενο στον αεροδιάδρομο μέσα σ’ ένα «διαβολικό φλεγόμενο πανδαιμόνιο», ανέφερε η Ράιτς, ήταν «το μόνο που μπορούσα να κάνω για να το κρατήσω, ενώ η μηχανή τρανταζόταν εξαιτίας των αδιάκοπων διαδοχικών εκρήξεων». Αλλά παρέμεινε ατάραχη.

Στην πέμπτη πτήση της με το Komet, ένα ειδικό σύστημα προσγείωσης απέτυχε να πέσει όπως είχε προγραμματιστεί και αναγκάστηκε να κάνει αναγκαστική προσγείωση. Το αεροπλάνο καταστράφηκε. Ζαλισμένη στην θέση του πιλοτηρίου, ένιωσε μια ροή αίματος στο πρόσωπό της και σήκωσε προσεκτικά το χέρι της για ν’ ανακαλύψει ότι «στο μέρος όπου βρισκόταν η μύτη μου δεν υπήρχε τίποτα άλλο παρά μια ανοιχτή σχισμή». Έπιασε ένα τετράδιο κι ένα μολύβι, σκιαγράφησε τα γεγονότα που οδήγησαν στη συντριβή και μετά κατέρρευσε.

Τα τραύματα της Ράιτς περιελάμβαναν πολλαπλά κατάγματα στο κρανίο και οι γιατροί της δεν ανέμεναν να ζήσει, πόσο μάλλον να πετάξει ξανά. Ωστόσο, άρχισε να αναρρώνει μετά από πέντε μήνες στο νοσοκομείο και ήταν αποφασισμένη να επιστρέψει στον αέρα. Ενώ εξακολουθούσε να υποφέρει από πονοκεφάλους και παροδικές ζαλάδες, η μικρόσωμη αεροπόρος ακολούθησε ένα αυστηρό πρόγραμμα αναρρίχησης δέντρων και σκεπών για να αποκαταστήσει την αίσθηση ισορροπίας της. Προς έκπληξη και ανησυχία των γιατρών της, σύντομα ξανάρχισε τις δοκιμαστικές πτήσεις.

Το Komet, εν τω μεταξύ, είχε την ατυχή τάση να πιάνει φωτιά και αρκετοί, καλά εκπαιδευμένοι πιλότοι αποτεφρώθηκαν. Το προγραμματισμένο για το 1944 επιχειρησιακό του ντεμπούτο ακυρώθηκε.

Η Ράιτς, η οποία επέζησε από θαύμα από πολλά αεροπορικά δυστυχήματα στην καριέρα της, είχε την συμπάθεια του Χίτλερ, μια από τις λίγες μόνο γυναίκες με τις οποίες δημιούργησε μόνιμες σχέσεις. Η ιπτάμενη ήταν πατριώτισσα και πιστή, αν και πολιτικά αφελής. Ο ενθουσιασμός της για τον Φύρερ και τον Εθνικοσοσιαλισμό ήταν σχεδόν απλοϊκός, και αρνιόταν σταθερά να πιστέψει ότι ο ηγέτης της εμπλεκόταν σε γεγονότα όπως το πογκρόμ της Νύχτας των Κρυστάλλων κι απέρριπτε τη συζήτηση για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης θεωρώντας την προπαγάνδα.

Τον Νοέμβριο του 1943, η Χάνα τοποθετήθηκε στο στρατηγείο του πτεράρχου Ρόμπερτ Ρίτερ φον Γκράιμ (Robert Ritter von Greim), διοικητή του 6ου Αεροπορικού Στόλου και στη συνέχεια του 4ου Αεροπορικού Στόλου στο Ανατολικό μέτωπο. Ήταν ένας από τους καλύτερους πιλότους της Luftwaffe, κι επίσης ένας ιδεαλιστής πιστός του Εθνικοσοσιαλισμού. Διετέλεσε πιλότος μαχητικού στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, πιλοτάρισε κατά το πρώτο αεροπορικό ταξίδι του Χίτλερ το 1920 και διορίστηκε πρώτος διοικητής μοίρας της Luftwaffe το 1935.

Εν τω μεταξύ, ο πόλεμος δεν πήγαινε καλά για τη Γερμανία, και η Ράιτς πρότεινε στον Χίτλερ να της επιτραπεί να σχηματίσει μια μοίρα γυναικών πιλότων μαχητικών, όπως οι περίφημες «Μάγισσες της Νύχτας» της Σοβιετικής Ένωσης. Η πρότασή της απορρίφθηκε. Στη συνέχεια, συνέλαβε τη δημιουργία μιας μοίρας πιλότων αυτοκτονίας για να χτυπήσει τα βασικά βιομηχανικά κέντρα της Βρετανίας και τα πρωτεύοντα πλοία των Συμμαχικών στόλων. Το αεροπλάνο που θα χρησιμοποιούταν θα ήταν η ιπτάμενη βόμβα V-1, τότε στα τελικά στάδια ανάπτυξης. Για τις αποστολές αυτοκτονίας, οι V-1 θα ήταν εξοπλισμένες με μια θέση για τον πιλότο.

Στις 28 Φεβρουαρίου 1945, η Ράιτς πήγε μέχρι το γραφικό Αλπικό καταφύγιο του Χίτλερ, το Berghof, για να προτείνει πώς η Γερμανία θα μπορούσε ακόμα να κερδίσει τον πόλεμο. Ο πύραυλος V-1, του είπε, ήταν πολύ ανακριβής, οπότε ο πύραυλος με πιλότο ήταν η απάντηση. Θα ήταν η πρώτη εθελόντρια. Αλλά ο Φύρερ απέρριψε αμέσως την ιδέα.

Η Ράιτς επέμεινε στην ιδέα των πιλότων αυτοκτονίας και εξεπλάγην όταν ο Χίτλερ της έδωσε απρόθυμα την άδεια να ξεκινήσει πειραματική δουλειά. Δοκίμασε με επιτυχία ένα πρωτότυπο V-1 που ήταν εξοπλισμένο με πέδιλα ολίσθησης για προσγείωση και ήταν το μοναδικό άτομο που το έκανε. Αλλά το σχέδιο αυτοκτονίας εγκαταλείφθηκε.

Η τελευταία και πιο επικίνδυνη αποστολή της Χάνα Ράιτς πραγματοποιήθηκε την άνοιξη του 1945 ενώ το Γ’ Ράιχ κατέρρεε ενώπιον των Συμμαχικών και των Σοβιετικών Στρατών. Ο ταραγμένος Χίτλερ είχε μεταφέρει το στρατηγείο του στο υπόγειο καταφύγιο της Καγκελαρίας του Ράιχ στο Βερολίνο. Όταν ο Φύρερ ανακοίνωσε ότι θα παρέμενε εκεί μέχρι το τέλος, ο Στρατάρχης Γκέρινγκ (Göring), ο διορισμένος διάδοχός του, το εξέλαβε ως παραίτηση.

Ο αρχηγός της Luftwaffe, ο οποίος είχε κατηγορηθεί για τις ήττες της Γερμανίας και είχε ήδη φύγει για τη Βαυαρία, πίστευε ότι είχε κληθεί να κληρονομήσει το Γ’ Ράιχ. Ζήτησε να του επιτραπεί να αναλάβει αμέσως. Ωστόσο, ο Γκέρινγκ και η οικογένειά του τέθηκαν υπό κατ’ οίκον περιορισμό και αναγκάστηκε από ένοπλους αξιωματικούς των SS να υπογράψει ένα έγγραφο ότι παραιτούταν από τα αξιώματά του λόγω κακής υγείας.

Εν τω μεταξύ, ο Πτέραρχος φον Γκράιμ, που διοικούσε τώρα την Luftflotte 6 στο Μόναχο, είχε μεταβεί στο ησυχαστήριο του Χίτλερ στο Μπερχτεσγκάντεν, το οποίο είχε γίνει ερείπια κατά τη διάρκεια επιδρομής από 318 βομβαρδιστικά Lancaster της Βασιλικής Πολεμικής Αεροπορίας (RAF). Ο πιστός Γκράιμ, ο οποίος είχε λάβει ένα τηλεγράφημα στις 24 Απριλίου που τον διέταζε να παρουσιαστεί στο καταφύγιο της Καγκελαρίας, κατσάδιασε έναν από τους βοηθούς του Γκέρινγκ για τις «προδοτικές» πράξεις του προϊσταμένου του.

Στην Χάνα Ράιτς ανατέθηκε να μεταφέρει τον Γκράιμ στο Βερολινέζικο καταφύγιο για μια συνάντηση με τον Φύρερ. Οι αξιωματικοί της Luftwaffe που ενημέρωσαν τους Γκράιμ και Ράιτς, πίστευαν ότι αυτή ήταν μια αδύνατη αποστολή. Το Βερολίνο χτυπιόταν τώρα από τα στρατεύματα του Κόκκινου Στρατού και για δύο μέρες ούτε ένα Γερμανικό αεροπλάνο δεν μπορούσε να εισέλθει στην πόλη. Μόνο ένα αεροδρόμιο, το Gatow, ήταν ακόμη σε Γερμανικά χέρια, αλλά βρισκόταν υπό τα συνεχή πυρά του Ρωσικού πυροβολικού και αναμενόταν να πέσει σύντομα.

Ωστόσο, οι δύο πιστοί Ναζί αποφάσισαν να το δοκιμάσουν. Το σχέδιό τους ήταν να πετάξουν από την αεροπορική βάση του Rechlin, 60 μίλια βορειοδυτικά του Βερολίνου, στο Gatow με ένα τροποποιημένο μονοκινητήριο, μονοθέσιο Focke-Wulf Fw-190 μαχητικό. Ένας σμηνίας της Luftwaffe εξοικειωμένος με τις σοβιετικές αντιαεροπορικές άμυνες γύρω από το Βερολίνο θα πετούσε το αεροπλάνο στο Gatow.

Νωρίς το πρωί της 26ης Απριλίου 1945, οι τρεις τους ανέβηκαν στο αεροπλάνο και στριμώχτηκαν στο FW-190. Ο σμηνίας ανέλαβε τα χειριστήρια, ο Γκράιμ κάθισε στο κάθισμα του συνεπιβάτη και η Ράιτς χώθηκε, μπαίνοντας πρώτα με τα πόδια, σε ένα χώρο στο πίσω μέρος της ατράκτου. Συνοδευόμενοι από πολλά μαχητικά που συγκεντρώθηκαν από την σχεδόν ανύπαρκτη Luftwaffe, το FW-190 πέταξε στο Gatow και προσγειώθηκε με ασφάλεια.

Εκεί, ο Γκράιμ και η Ράιτς επέλεξαν ένα διθέσιο αναγνωριστικό με ψηλά φτερά, το Fieseler Storch Fi-156, για την πτήση προς την Καγκελαρία του Βερολίνου. Με μέγιστη ταχύτητα 109 μίλια την ώρα και ικανό για σύντομες απογειώσεις και προσγειώσεις, θα τους επέτρεπε να προσγειωθούν στην Charlottenburger Chaussee, μια πλατιά λεωφόρο στον άξονα ανατολής-δύσης που περνά μισό μίλι δυτικά του καταφυγίου του Χίτλερ.

Ο πτέραρχος Γκράιμ και η Ράιτς περίμεναν μέχρι το βράδυ και έπειτα απογειώθηκαν από έναν βομβαρδισμένο διάδρομο προσγείωσης-απογείωσης στο Gatow. Την τελευταία στιγμή, ο Γκράιμ αποφάσισε να αναλάβει τα συστήματα ελέγχου επειδή η γυναίκα συνεπιβάτις του δεν είχε εμπειρία πτήσης εν μέσω πυρών. Ήταν μόνο περίπου 15 μίλια ανατολικά από το κέντρο του Βερολίνου, αλλά έμοιαζε να είναι δύσκολη διαδρομή.

Ο Γκράιμ πιλοτάρισε το μικρό αεροπλάνο στο επίπεδο της κορυφής των δέντρων στα περίχωρα της πρωτεύουσας για να αποφύγει τα Σοβιετικά μαχητικά. Κοιτάζοντας προς τα κάτω, αυτός και η Ράιτς είδαν ένα τρομακτικό τοπίο με φωτιά, καπνό και μάχες στο δρόμο. «Από το έδαφος, από τις σκιές, από τις ίδιες τις κορυφές των δέντρων, ξεχύνονταν οι φωτιές της κόλασης», ανέφερε η Χάνα. «Κάτω, Ρωσικά άρματα μάχης και στρατιώτες συνέρρεαν ανάμεσα στα δέντρα». Αερομαχίες ξεσπούσαν πάνω από το Storch καθώς αυτό βούιζε σταθερά προς τα εμπρός.

Το αεροπλάνο τραντάχτηκε από Σοβιετικές αντιαεροπορικές εκρήξεις, καθώς πετούσε ανατολικά πάνω από το Tiergarten προς την Πύλη του Βρανδεμβούργου και την Καγκελαρία. Μια διατρητική οβίδα έπεσε στην κάτω πλευρά του Storch και μια τρύπα εμφανίστηκε στο δάπεδο του πιλοτηρίου. Ο Γκράιμ έπεσε μπροστά και το δεξί του πόδι διαλύθηκε. Καθώς το αεροπλάνο άρχισε να χάνει ύψος βρισκόμενο εκτός ελέγχου, η Ράιτς κατέφτασε και άρπαξε το χειριστήριο.

Κατάφερε να διορθώσει την πορεία του αεροσκάφους καθώς πλημμύριζε με θραύσματα οβίδων. Στη συνέχεια, τ’ οδήγησε ήρεμα προς τα κάτω, προσγειώνοντάς το με ασφάλεια, όπως είχε προγραμματιστεί, στην πλατιά Charlottenburger Chaussee κοντά στην Πύλη του Βρανδεμβούργου. Σταμάτησε ένα διερχόμενο Γερμανικό όχημα μεταφοράς αξιωματικών, και το ζευγάρι οδηγήθηκε στην Καγκελαρία.

Μετά τη θεραπεία του ποδιού του Πτεράρχου Γκράιμ στην κλινική του καταφυγίου, ο Χίτλερ μπήκε για να χαιρετήσει τους δύο τελευταίους επισκέπτες του. Η Ράιτς σοκαρίστηκε όταν είδε ότι έμοιαζε να είχε χάσει τελείως την επαφή του με την πραγματικότητα. Το κεφάλι του είχε κρεμάσει, τα μάτια του ήταν απλανή, και τα χέρια του τινάζονταν συνεχώς. Η διάθεσή του μεταβαλλόταν από απελπισία σε ελπίδα και αντίστροφα. Ο Φύρερ δήλωσε πικρά ότι ο Γκέρινγκ τον είχε προδώσει και τον εγκατέλειψε, και ενημέρωσε τον ξαφνιασμένο Γκράιμ ότι είχε κληθεί στο καταφύγιο για να διοριστεί αρχηγός της Luftwaffe. Ο Χίτλερ τον προήγαγε σε Στρατάρχη και, με χαμηλή φωνή, δήλωσε: «Στο όνομα του γερμανικού λαού, σας δίνω το χέρι μου».

Γυρίζοντας στη Ράιτς, ο Φύρερ φώναξε: «Γενναία γυναίκα! Λοιπόν, υπάρχει ακόμα κάποια πίστη και θάρρος στον κόσμο!» Βαθιά συγκινημένοι, ο Γκράιμ και η αεροπόρος ζήτησαν να τους επιτραπεί να παραμείνουν στο καταφύγιο, και ο Χίτλερ συμφώνησε. Για τις επόμενες δύο μέρες, η Χάνα παρατήρησε τη ζωή στο γεμάτο κόσμο υπόγειο τρελάδικο. Παρά την προστασία 5 μέτρων τσιμέντου και δύο μέτρων γης και το σταθερό βρυχηθμό του ντιζελοκίνητου συστήματος εξαερισμού, η βροντή του Ρωσικού πυροβολικού μπορούσε να ακουστεί ότι όλο και πλησίαζε.

Η Εύα Μπράουν είπε στην Ράιτς ότι δεν είχε καμία επιθυμία να ζήσει σε μια Γερμανία χωρίς τον Αδόλφο Χίτλερ. «Δεν θα ήταν κατάλληλη για να ζει ένας αληθινός Γερμανός», είπε ο Μπράουν. Η Ράιτς τη θεωρούσε ρηχή γυναίκα που πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της γυαλίζοντας τα νύχια της, χτενίζοντας τα μαλλιά της και αλλάζοντας τα ρούχα της. Όταν κλήθηκε στην ιδιωτική σουίτα τεσσάρων μικροσκοπικών δωματίων του Χίτλερ, η Χάνα τον ρώτησε: «Φύρερ μου, γιατί μένεις; Γιατί στερείτε τη Γερμανία από τη ζωή σας; Ο Φύρερ πρέπει να ζήσει, έτσι ώστε η Γερμανία να μπορεί να ζήσει. Ο κόσμος το απαιτεί».

Ο Χίτλερ απάντησε: «Όχι, Χάνα. Αν πεθάνω, είναι για την τιμή της χώρας μας. Επειδή ως στρατιώτης πρέπει να υπακούσω στη δική μου εντολή ότι θα υπερασπιζόμουν το Βερολίνο μέχρι το τέλος». Πίστευε ακόμα ότι μία από τις στρατιές του -η μεγαλύτερη ελπίδα του ήταν η 12η Στρατιά του Στρατηγού Walter Wenck- θα μπορούσε να διαπεράσει τους Ρώσους για να ανακουφίσει την Καγκελαρία.

Καθώς οι Σοβιετικοί βομβαρδισμοί αυξάνονταν, αυξανόταν και η ένταση στο καταφύγιο, κι ο Χίτλερ γινόταν όλο και πιο απελπισμένος. Έδωσε στην Ράιτς δύο μικρά μπλε φιαλίδια κυανιούχου καλίου, ένα για τον εαυτό της και ένα για τον Γκράιμ, και είπε: «Χάνα, ανήκεις σε αυτούς που θα πεθάνουν μαζί μου. Δεν επιθυμώ κάποιος από εμάς να πέσει ζωντανός στα χέρια των Ρώσων, ούτε εύχομαι να βρεθούν οι σοροί μας από αυτούς. Η δική μου σορός και της Εύα θα καούν. Βρείτε τη δική σας μέθοδο». Η Χάνα έκλαψε.

Πήγε το δηλητήριο στον Γκράιμ, και συμφώνησαν ότι «αν έρθει πραγματικά το τέλος», θα το καταπιούν και θα ανατιναχτούν με χειροβομβίδες.

Περνώντας μια μέρα στη σουίτα του υπουργού Προπαγάνδας Γιόζεφ Γκαίμπελς (Josef Göbbels), της συζύγου του, της Μάγδα και των παιδιών τους, η Ράιτς βρήκε τον Γκαίμπελς να είναι μελοδραματικός καθώς παραληρούσε για την προδοσία του Γκέρινγκ, αλλά θαύμαζε τη Μάγδα για την χαρά και τον αυτοέλεγχό της. Η Ράιτς είπε στα παιδιά τους (που λίγο αργότερα θα τα δηλητηρίαζαν οι γονείς τους) ιστορίες απ’ τις αεροπορικές της εμπειρίες και τους έμαθε τραγούδια που αργότερα τραγούδησαν στον Χίτλερ.

Η 28η Απριλίου 1945, ήταν μια βασανιστική μέρα στο καταφύγιο. Ο Κόκκινος Στρατός πλησίαζε όλο και πιο κοντά, δεν υπήρχε ένδειξη ανακούφισης, όταν έφτασαν τα νέα μια νέας προδοσίας. Σύμφωνα με μια εκπομπή του BBC από μια ανταπόκριση από τη Στοκχόλμη της Σουηδίας, ο αρχηγός των SS, Χάινριχ Χίμλερ (Heinrich Himmler) είχε διαπραγματευτεί με τον Κόμη Φολκ Μπερναντότε, επικεφαλής του Σουηδικού Ερυθρού Σταυρού, προτείνοντας να παραδώσει τις Γερμανικές στρατιές στα δυτικά στον Αμερικανό στρατηγό Ντουάιτ Ν. Αϊζενχάουερ (Dwight D. Eisenhower), ανώτατο διοικητή των Συμμάχων.

Τα νέα, ανέφερε η Ράιτς, «ήταν το θανάσιμο χτύπημα για ολόκληρη την συντροφιά. Άνδρες και γυναίκες φώναζαν με οργή, φόβο και απελπισία, όλα ανάμεικτα μέσα σ’ έναν συναισθηματικό σπασμό». Ο Χίτλερ, ο οποίος δεν είχε αμφιβάλει ποτέ για την πίστη του Χίμλερ, οργίστηκε σαν τρελός και έπειτα βυθίστηκε σε λήθαργο. Η Εύα Μπράουν εκμυστηρεύτηκε στην Ράιτς: «Ο καημένος, ο καημένος ο Αδόλφος, εγκαταλειμμένος από όλους, προδομένος από όλους. Καλύτερα να πεθάνουν 10.000 άλλοι, παρά να χαθεί για την Γερμανία».

Το καταφύγιο βρισκόταν σε παροξυσμό από τη βραδινή σύσκεψη του Χίτλερ. Έμαθε από τον στρατηγό Χέλμουτ Βάιντλινγκ (Helmuth Weidling) ότι τα Γερμανικά στρατεύματα στην περιοχή του Βερολίνου δεν θα μπορούσαν να αντισταθούν για περισσότερο από δύο ημέρες. Οι Σοβιετικές μονάδες κινούνταν μέσω του Tiergarten και πλησίαζαν την Potsdamerplatz, ένα τετράγωνο μακριά, και πιθανότατα θα επιτίθονταν στην Καγκελαρία το πρωί της 30ης Απριλίου.

Μετά την σύσκεψη, ο Φύρερ πήγε να επισκεφτεί τους Γκράιμ και Ράιτς. Κάτωχρος στο πρόσωπο, ο Χίτλερ έπεσε στην άκρη του κρεβατιού του Γκράιμ και είπε: «Η μόνη ελπίδα μας είναι ο Wenck και για να κάνουμε την είσοδο του δυνατή, πρέπει να καλέσουμε κάθε διαθέσιμο αεροσκάφος για να καλύψουμε την προσέγγισή του». Ανακαλώντας την υπόσχεσή του ότι το ζευγάρι θα μπορούσε να πεθάνει μαζί του στο καταφύγιο, ο Χίτλερ διέταξε την Ράιτς να πετάξει τον Γκράιμ στο Rechlin, ώστε να συγκεντρώσει αεροπλάνα για έναν πλήρη βομβαρδισμό των Ρώσων που πλησίαζαν.

Τους διέταξε επίσης να πετάξουν στο αρχηγείο του Ναύαρχου Καρλ Ντένιτς (Karl Dönitz) στο Plon και να συλλάβουν τον Χίμλερ ως προδότη. Ο Ντένιτς ορίστηκε από τον Χίτλερ ως πολιτικός διάδοχός του. Με τη φωνή και τα χέρια του να τρέμουν, ο Φύρερ φώναξε: «Ένας προδότης δεν πρέπει ποτέ να με αντικαταστήσει ως Φύρερ! Πρέπει να βγείτε και να βεβαιωθείτε ότι δεν θα το κάνει». Ο Γκράιμ άρχισε να ντύνεται, ενώ μια δακρυσμένη Ράιτς του ζήτησε άδεια να μείνει. Ο Χίτλερ αρνήθηκε. «Ο Θεός σε προστατεύει», της είπε.

Η Μάγδα Γκαίμπελς έδωσε στη Ράιτς δύο γράμματα για να τα δώσει στον γιο της, και έβγαλε ένα διαμαντένιο δαχτυλίδι και της ζήτησε να το φοράει στη μνήμη της. Η Εύα Μπράουν έδωσε στη Ράιτς ένα γράμμα για την αδερφή της. Η Ράιτς δεν μπόρεσε ν’ αντισταθεί κι αργότερα το διάβασε και το έσκισε επειδή ήταν «τόσο χυδαίο, τόσο θεατρικό, και με τόσο κακή, εφηβική χροιά». Μετά από συναισθηματικούς αποχαιρετισμούς, η Ράιτς και ο Στρατάρχης Γκράιμ έφυγαν από το καταφύγιο.

Γύρω στα μεσάνυχτα της 28ης Απριλίου, η Χάνα βοήθησε τον Γκράιμ, που περπατούσε με πατερίτσες, να μπουν σε ένα θωρακισμένο αυτοκίνητο των SS. Το σκοτάδι φωτιζόταν από τα καμμένα κτίρια, και καθώς οδηγούσαν στους κατεστραμμένους δρόμους προς την Πύλη του Βρανδεμβούργου, μπορούσαν να ακούσουν το κροτάλισμα ελαφρών όπλων. Κρυμμένο κοντά στη διάσημη πύλη, ήταν ένα διθέσιο μονοκινητήριο προηγμένο εκπαιδευτικό Arado Ar-96. Το Fieseler Storch που τους είχε φέρει στο Βερολίνο είχε καταστραφεί από τους Σοβιετικούς κανονιοβολισμούς.

Η Ράιτς βοήθησε βιαστικά τον Γκράιμ να επιβιβαστεί στο μικρό μονοπλάνο. Δεν υπήρχε καιρός για χάσιμο. Το Βερολίνο καιγόταν και πλημμύριζε με Σοβιετικά στρατεύματα. Η Ράιτς μάρσαρε τον 12-κύλινδρο εμβολοφόρο κινητήρα και τροχοδρόμησε το Arado κατά μήκος του γεμάτου καπνού δρόμου, στον άξονα ανατολής-δύσης, καθώς οι οβίδες έπεφταν σε κοντινή απόσταση και οι Ρωσικοί προβολείς σάρωναν τον σκοτεινό ουρανό. Η Ράιτς αύξησε την ταχύτητα και κατάφερε να σηκώσει το αεροπλάνο μέσα σε βροχή πυρών. Γλιστρώντας πάνω από κατεστραμμένες στέγες, προσπάθησε να αποφύγει τους επίμονους προβολείς. Οι αντιαεροπορικές εκρήξεις τράνταζαν το μικρό εκπαιδευτικό.

«Από θαύμα», ανέφερε αργότερα η αεροπόρος, «ούτε μια σφαίρα δεν άγγιξε το αεροπλάνο». Πετώντας σε πλήρη ισχύ, απομακρύνθηκε από την πόλη και κατευθύνθηκε προς τα βόρεια. Στα περίχωρα του Βερολίνου, βυθίστηκε με ευγνωμοσύνη σε ένα χαμηλό σχηματισμό από σύννεφα, φτάνοντας 12 μίλια μακριά και απαλλαγμένη από Σοβιετικούς πυροβολισμούς και στρατιώτες. Προσγειώθηκε στο Rechlin στις 3 το πρωί.

Ο στρατάρχης Γκράιμ όπως συμφωνήθηκε διέταξε τα απομεινάρια της Luftwaffe να δώσουν αεροπορική μάχη πάνω από το Βερολίνο και πήγε ν’ αντιμετωπίσει τον Χίμλερ. Ο ηγέτης των SS αρνήθηκε ότι είχε προδώσει τον Χίτλερ και παραδέχτηκε αργότερα ότι ο Γκράιμ τον «κατέκρινε». Λίγο αργότερα, η Ράιτς και ο Γκράιμ έμαθαν για την αυτοκτονία του Φύρερ.

Ο ναύαρχος Ντένιτς σκόπευε να διατηρήσει τον Γκράιμ ως διοικητή της Luftwaffe, θεωρώντας τον «σωστό άτομο και αξιωματικό». Αλλά ο Γκράιμ ήταν απογοητευμένος. Στο Plon στις 2 Μαΐου 1945, ανέφερε αργότεραο Ντένιτς , ο Γκράιμ «μίλησε πικρά για το γεγονός ότι ο ιδεαλισμός και η αφοσίωση στο καθήκον των στρατιωτών που πίστευαν ότι υπηρετούσαν έναν ευγενή αγώνα, έπρεπε να τελειώσουν με μια τόσο τρομερή καταστροφή. Δεν επιθυμούσε, είπε, να συνεχίσει να ζει και χωρίσαμε, βαθιά συγκινημένοι». Ακόμα ακινητοποιημένος από την πληγή στα πόδια του, ο Γκράιμ έκανε χρήση της κάψουλας κυανιδίου που του είχε δώσει ο Χίτλερ και αυτοκτόνησε σε φυλακή στο Σάλτσμπουργκ της Αυστρίας, στις 24 Μαΐου.

Ο πόλεμος τελείωσε και για τη Χάνα Ράιτς. Παρόλο που κι αυτή είχε την ιδέα της αυτοκτονίας, αντιστάθηκε. Όταν η Γερμανία συνθηκολόγησε, θα μπορούσε εύκολα να διαφύγει. Η εναλλακτική λύση για έναν αριθμό διακεκριμένων Γερμανών ειδικών σε διάφορους τομείς, ήταν να πάει ή στις Ηνωμένες Πολιτείες ή στη φυλακή. Η Χάνα επέλεξε να μην την γυρίσει την πλάτη στην πατρίδα της. Τον Μάιο, ήταν κρατούμενη στο ανακριτικό κέντρο των Συμμάχων στο Oberursel. Ακόμα κλονισμένη από το μαρτύριο στο καταφύγιο του Χίτλερ, χαρακτηρίστηκε από τους ανακριτές του Αμερικανικού Στρατού της ως ένα «εξαιρετικά υστερικό άτομο».

Κρατήθηκε για 18 μήνες, κατά τη διάρκεια των οποίων, απέρριψε πεισματικά τις προτάσεις ν’ ακολουθήσει τον πυραυλικό επιστήμονα Βέρνερ φον Μπράουν (Wernher von Braun) και άλλους στην Αμερική. Αφέθηκε ελεύθερη το Νοέμβριο του 1946.

Η Χάνα, η εθνική ηρωίδα και αφοσιωμένη ακόλουθος του Εθνικοσοσιαλισμού, βρέθηκε τώρα να απορρίπτεται από τους Γερμανούς που είχαν αγωνία να ξαναχτίσουν τις κατεστραμμένες ζωές τους και ν’ αφήσουν πίσω τους τον πόλεμο. Δίδαξε, έγραψε άρθρα και έδωσε συνεντεύξεις σε εφημερίδες προσπαθώντας ν’ αποδείξει ότι δεν έκανε τίποτα περισσότερο από το να βοηθήσει τους Γερμανούς πιλότους να επιβιώσουν στη μάχη. Βοήθησε άρρωστους και άπορους στη Φρανκφούρτη και έκανε μεγάλη προσπάθεια να ξεφύγει από τις σκιές του παρελθόντος. Ονειρεύτηκε να πετάξει ξανά. Έγραψε βιβλία και δημοσίευσε την αυτοβιογραφία της, “Flying Is My Life” («Το να πετάω είναι η ζωή μου»), το 1951.

Έζησε μια ήσυχη ζωή, έτρεχε, έκανε καθημερινά ασκήσεις γιόγκα και έπαιζε πιάνο. Στη δεκαετία του 1950, όταν επιτράπηκε στους Γερμανούς να πετάξουν ξανά, η Χάνα επέστρεψε στο πραγματικό της πάθος, την ανεμοπορία. Αποδεικνύοντας ότι δεν είχε χάσει την επαφή της, κέρδισε χάλκινο μετάλλιο ως η μόνη γυναίκα διαγωνιζόμενη στα διεθνή πρωταθλήματα ανεμοπορίας στη Μαδρίτη το 1952, έγινε πρωταθλήτρια ανεμοπλάνου στην Γερμανία το 1955, πέταξε ως πιλότος ερευνών και έκανε ρεκόρ υψόμετρου στο ανεμόπτερο γυναικών φτάνοντας τα 7.000 μέτρα το 1957. Αλλά τον επόμενο χρόνο, της ήταν αδύνατο να ξεφύγει από το παρελθόν της, όταν η Πολωνία της αρνήθηκε βίζα για να συμμετάσχει στα παγκόσμια πρωταθλήματα ανεμοπτέρου εκεί.

Εν τω μεταξύ, καθώς η αλήθεια για τις προηγούμενες θηριωδίες των Ναζί συνέχιζε να αποκαλύπτεται, η Ράιτς άλλαξε άποψη για την πιστή υπηρεσία της στον Χίτλερ. Είπε σε έναν Αμερικανό δημοσιογράφο το 1952 ότι ήταν συγκλονισμένη και αηδιασμένη από αυτά που είχε κάνει το Γ’ Ράιχ στον κόσμο.

Η Ράιτς έδωσε συνεντεύξεις και φωτογραφήθηκε αρκετές φορές τη δεκαετία του 1970, προς το τέλος της ζωής της, από τον Εβραίο-Αμερικανό φωτογράφο Ron Laytner. Στις τελικές της παρατηρήσεις λέει:

«Και τι έχουμε τώρα στη Γερμανία; Μια χώρα με τραπεζίτες και κατασκευαστές αυτοκινήτων. Ακόμα και ο μεγάλος στρατός μας έχει γίνει μαλακός. Οι στρατιώτες έχουν μούσια και αμφισβητούν τις διαταγές. Δεν ντρέπομαι να πω ότι πίστευα στον Εθνικοσοσιαλισμό. Φοράω ακόμα τον Σιδηρό Σταυρό με διαμάντια που μου έδωσε ο Χίτλερ. Σήμερα όμως σε όλη τη Γερμανία δεν μπορείτε να βρείτε ούτε ένα άτομο που ψήφισε τον Αδόλφο Χίτλερ να έρθει την εξουσία… Πολλοί Γερμανοί αισθάνονται ένοχοι για τον πόλεμο. Αλλά δεν εξηγούν την πραγματική ενοχή που μοιραζόμαστε -ότι χάσαμε».

Αλλά η φήμη της εξαπλώθηκε, ούτως ή άλλως. Ίδρυσε μια σχολή ανεμοπορίας στην Ινδία, μίλησε στο Κογκρέσο στο Νέο Δελχί και έκανε βόλτα τον πρωθυπουργό Jawaharlal Nehru με ανεμοπλάνο.

Πέρασε επίσης τέσσερα χρόνια δημιουργώντας μια εθνική σχολή ανεμοπορίας στην Γκάνα (φωτό), όπου οι μαθητές της την αποκαλούσαν «Μητέρα» και έγινε δεκτή στον Λευκό Οίκο από τον Πρόεδρο Τζον Φ. Κένεντι (φωτό -τέταρτη από αριστερά) μαζί με άλλα μέλη της Ένωσης Γυναικών Πιλότων Ελικοπτέρου. Ονομάστηκε πιλότος ελικοπτέρου της χρονιάς στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1972.

Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1970, είχε κάνει πολλά περισσότερα ρεκόρ απόστασης και υψομέτρου στην Ευρώπη και την Αμερική και τερμάτισε πρώτη στο γυναικείο τμήμα των πρώτων παγκόσμιων πρωταθλημάτων ελικοπτέρου. Όταν ρωτήθηκε από έναν δημοσιογράφο το 1978 για πόσο καιρό σκόπευε ακόμα να πετάει, η Ράιτς απάντησε γρήγορα, «Για όσο ζω».

Ο πρώην Βρετανός πιλότος δοκιμών και αξιωματικός του Βασιλικού Ναυτικού, Έρικ Μπράουν είπε ότι έλαβε ένα γράμμα από την Ράιτς στις αρχές Αυγούστου 1979 στο οποία έγραφε: «Ξεκίνησε στο καταφύγιο, κι εκεί θα τελειώσει». Σε λίγες εβδομάδες ήταν νεκρή. Ο Μπράουν εικάζει ότι η Ράιτς είχε πάρει την κάψουλα κυανιδίου που της είχε δώσει ο Χίτλερ στην αποθήκη και ότι την πήρε ως μέρος της συμφωνίας αυτοκτονίας που είχε κάνει με τον Γκράιμ.

Η Χάνα Ράιτς, μια από τις πιο αξιοσημείωτες γυναίκες στην αεροπορική ιστορία, πέθανε στη Φρανκφούρτη από οξεία καρδιακή ανεπάρκεια στις 24 Αυγούστου 1979 και θάφτηκε ήσυχα στο Σάλτσμπουργκ, όπως επιθυμούσε.

0 0 ψήφος
Αξιολόγηση άρθρου

Σχετικά άρθρα

guest
0 Σχόλια
Inline Feedbacks
Δείτε όλα τα σχόλια
0
Μας αρέσει να διαβάζουμε τις σκέψεις σας, παρακαλώ σχολιάστε.x
()
x