Ποια ήταν η θρησκεία των SS; Η Θούλη, ο Μαύρος Ήλιος, οι παγανιστικές γιορτές και το Άγιο Δισκοπότηρο

Υπάρχει μεγάλη παραφιλολογία σχετικά με την σχέση των Ναζί με τις θρησκείες (ειδικότερα με τον Χριστιανισμό) και το βαθμό της σχέσης που είχαν με τον αποκρυφισμό. Παρακάτω, θα δούμε τις ρίζες του Ναζιστικού Κόμματος, τις θέσεις του για τον Χριστιανισμό, τα μεταφυσικά ενδιαφέροντα του αρχηγού των SS, Χάινριχ Χίμλερ (Heinrich Himmler), τα αποκρυφιστικά σύμβολα που χρησιμοποιούσαν τα SS, τις παγανιστικές τελετές που έκαναν και τους αποκρυφιστές που εργάζονταν για λογαριασμό τους.

Οι θέσεις του Ναζιστικού κόμματος για την θρησκεία

Ο σκοπός της πολιτικής των Ναζί όσον αφορά την θρησκεία ήταν να αφαιρέσουν το καθαρά Εβραϊκό περιεχόμενο από την Βίβλο (την Παλαιά Διαθήκη, το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο και τις Επιστολές του Παύλου), μεταμορφώνοντας τη Χριστιανική πίστη σε μια νέα θρησκεία, παντελώς απαλλαγμένη από οποιοδήποτε Εβραϊκό στοιχείο και να την συμβιβάσουν με τον Ναζισμό, την Völkisch (Γερμανική λαϊκιστική) ιδεολογία  και την κυριαρχία του Ηγέτη-Führer (Führerprinzip) σε μια θρησκεία που ονομάζεται «Θετικός Χριστιανισμός».

Ο Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ (Alfred Rosenberg – κορυφαίος θεωρητικός των Ναζί και Υπουργός των Κατεχόμενων Περιοχών  -φωτό) είχε επιρροή στην ανάπτυξη του Θετικού Χριστιανισμού. Στο βιβλίο του «Ο Μύθος του Εικοστού Αιώνα», έγραψε ότι:

  • Ο Απόστολος Παύλος ήταν υπεύθυνος για την καταστροφή των φυλετικών αξιών του Ελληνικού και τη Ρωμαϊκού Πολιτισμού
  • το δόγμα της κόλασης που κυριάρχησε κατά τον Μεσαίωνα κατέστρεψε το ελεύθερο Σκανδιναβικό πνεύμα
  • το προπατορικό αμάρτημα και η θεία χάρη είναι Ανατολίτικες ιδέες που καταστρέφουν την καθαρότητα και τη δύναμη του Σκανδιναβικού αίματος
  • η Παλαιά Διαθήκη και η Εβραϊκή φυλή δεν αποτελούν εξαίρεση και όλοι θα έπρεπε να επιστρέψουν στους μύθους και τους θρύλους των Σκανδιναβικών λαών
  • Ο Ιησούς δεν ήταν Εβραίος, αλλά είχε Σκανδιναβικό αίμα από τους Αμορίτες προγόνους του.

Το πρόγραμμα του Ναζιστικού κόμματος του 1920 περιελάμβανε μια αναφορά για τη θρησκεία στο σημείο 24. Σε αυτή την αναφορά, το Ναζιστικό κόμμα απαιτεί την ανεξιθρησκεία (για όλα τα θρησκευτικά δόγματα που δεν αντιτίθενται στα ήθη και τα έθιμα της Γερμανικής φυλής).

Η παράγραφος διακηρύσσει την υποστήριξη του κόμματος στον Θετικό Χριστιανισμό. Οι ιστορικοί έχουν χαρακτηρίσει το σημείο αυτό ως «ένα τακτικό μέτρο, “έξυπνα” απροσδιόριστο για να χωρέσει ένα ευρύ φάσμα ερμηνειών» και ότι έχει «διφορούμενη φρασεολογία».

Ωστόσο, ο Richard Steigmann-Gall στο “The Holy Reich” («Το Ιερό Ράιχ»)  υποστηρίζει ότι, με μια πιο προσεκτική ματιά, «το σημείο 24 μας παρέχει εύκολα τρεις βασικές ιδέες στις οποίες οι Ναζί ισχυρίστηκαν ότι το κίνημά τους ήταν χριστιανικό»: τον αντισημιτισμό του κινήματος, την κοινωνική ηθική που δηλώνει η φράση “Gemeinnutz vor Eigennutz” (περίπου: «η λαϊκή ανάγκη πάνω από την ιδιωτική απληστία») και την προσπάθειά του να γεφυρώσει το θρησκευτικό χάσμα μεταξύ Καθολικισμού και Προτεσταντισμού στη Γερμανία.

Οι Ναζί υποστηρίχθηκαν και από θεολόγους, όπως ο Δρ. Ernst Bergmann. Ο Bergmann, στο έργο του “Die 25 Thesen der Deutschreligion” («Είκοσι Πέντε Σημεία της Γερμανικής Θρησκείας»), εξέθεσε τη θεωρία ότι η Παλαιά Διαθήκη και τμήματα της Καινής Διαθήκης ήταν ανακριβή. Πρότεινε ότι ο Ιησούς ήταν Άριας καταγωγής και ότι ο Αδόλφος Χίτλερ ήταν ο νέος μεσσίας.

Στις πρώτες πολιτικές δηλώσεις του, ο Χίτλερ προσπάθησε να παρουσιαστεί στο Γερμανικό κοινό ως Χριστιανός. Στο βιβλίο του “Mein Kampf” («Ο Αγών Μου»)  και σε δημόσιες ομιλίες πριν και κατά τα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησής του, χαρακτήριζε τον εαυτό του ως Χριστιανό.

Ο Χίτλερ και το Ναζιστικό κόμμα προωθούσαν τον «Θετικό Χριστιανισμό», ένα κίνημα που απέρριπτε τα περισσότερα παραδοσιακά Χριστιανικά δόγματα, όπως την θεότητα του Ιησού, καθώς και εβραϊκά στοιχεία όπως την Παλαιά Διαθήκη.

Σε μια ευρέως επικαλούμενη δήλωση, περιέγραφε τον Ιησού ως «Άριο μαχητή» που αγωνίστηκε ενάντια στη «δύναμη και τις υποκρισίες των διεφθαρμένων Φαρισαίων» και του Εβραϊκού υλισμού.

Ιδιωτικά, ο Χίτλερ επανειλημμένα αποδοκίμαζε τον Χριστιανισμό και έλεγε στους έμπιστούς του, ότι η απροθυμία του να δημοσιοποιήσει τις επιθέσεις αυτές στην Εκκλησία δεν ήταν θέμα αρχής, αλλά ρεαλιστική πολιτική κίνηση.

Στα προσωπικά του ημερολόγια, ο Γκαίμπελς (Goebbels – Υπουργός Προπαγάνδας των Ναζί -φωτό) έγραφε τον Απρίλιο του 1941 ότι αν και ο Χίτλερ ήταν «σφοδρός αντίπαλος» του Βατικανού και του Χριστιανισμού, «μου απαγορεύει να φύγω από την εκκλησία. Για λόγους τακτικής».

Οι δηλώσεις του Hitler στους έμπιστούς του, όπως περιγράφονται στα Ημερολόγια του Γκαίμπελς, τα απομνημονεύματα του Άλμπερτ Σπέερ (Albert Speer – Υπουργός Εξοπλισμών των Ναζί) και οι απομαγνητοφωνήσεις των ιδιωτικών συνομιλιών του Χίτλερ που ηχογράφησε ο Μάρτιν Μπόρμαν (Martin Bormann –ιδιαίτερος γραμματέας του Χίτλερ και κορυφαίο στέλεχος του Ναζιστικού κόμματος) στο “Hitler’s Table Talk” αποτελούν περαιτέρω στοιχεία για τις άθρησκες και αντι-Χριστιανικές πεποιθήσεις του.

Οι πηγές αυτές καταγράφουν ορισμένες ιδιωτικές δηλώσεις στις οποίες ο Χίτλερ γελοιοποιεί το Χριστιανικό δόγμα ως παράλογο, αντίθετο με την επιστημονική πρόοδο και κοινωνικά καταστροφικό.

Μόλις πήρε την εξουσία, ο Χίτλερ και το καθεστώς του προσπάθησαν να μειώσουν την επιρροή του Χριστιανισμού στην κοινωνία. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1930, η κυβέρνησή του κυριαρχούταν όλο και περισσότερο από μαχητικούς αντι-εκκλησιαστικούς υποστηρικτές όπως ο Γκαίμπελς, ο Μπόρμαν, ο Χίμλερ, ο Ρόζενμπεργκ και ο Χάιντριχ (Reinhard Heydrich –ο πανίσχυρος αρχηγός του οργανισμού ασφάλειας RSHA, στον οποίο ανήκε και η Gestapo) τους οποίους ο Χίτλερ διόρισε σε θέσεις-κλειδιά.

Αυτοί οι αντι-εκκλησιαστιακοί ριζοσπάστες γενικά κατόρθωσαν ή ενθαρρύνθηκαν  να διαπράξουν τους διωγμούς των Ναζί στις εκκλησίες. Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά διώχθηκαν ανελέητα επειδή αρνούνταν τόσο τη στρατιωτική θητεία όσο και την αφοσίωση στο κίνημα του Χίτλερ.

Η Εταιρεία της Θούλης και οι ρίζες του Ναζιστικού κόμματος

Η Εταιρεία της Θούλης, η οποία συνδέεται με την προέλευση του Ναζιστικού κόμματος, ήταν μια από τις αριοσοφικές ομάδες (ΥΓ.1) των τελών της δεκαετίας του 1910. “Thule Gesellschaft” (Εταιρεία της Θούλης) ήταν αρχικά το όνομα του παραρτήματος του Μονάχου του Γερμανικού Τάγματος του Αγίου Δισκοπότηρου (Germanenorden Walvater), μιας οργάνωσης με βάση την στοά η οποία ιδρύθηκε από τον Ρούντολφ φον Σεμπότεντορφ (Rudolf von Sebottendorf) το 1917.

Πέντε δωμάτια, ικανά να φιλοξενήσουν 300 άτομα, μισθώθηκαν από το μοντέρνο ξενοδοχείο Vierjahreszeiten («Τέσσερις Εποχές») στο Μόναχο και διακοσμήθηκαν με το έμβλημα της Θούλης που δείχνει ένα μαχαίρι τοποθετημένο πάνω σε μια σβάστικα (φωτό).

Δεδομένου ότι οι τελετουργικές δραστηριότητες της στοάς συνοδεύονταν από απροκάλυπτα δεξιές συναντήσεις, το όνομα Thule Gesellschaft υιοθετήθηκε για να τραβήξει λιγότερο την προσοχή των σοσιαλιστών και των δημοκρατικών.

Η Εταιρεία της Θούλης πήρε τ’ όνομά της από την Θούλη, μια υποτιθέμενη χαμένη γη. Ο Σεμπότεντορφ ταύτισε την Θούλη που επισκέφθηκε ο Αρχαίος Έλληνας εξερευνητής Πυθέας, με την Ισλανδία.

Στον Αρμανισμό (ΥΓ.2) του Γκουίντο φον Λιστ (Guido von List), στον οποίο ο Σεμπότεντορφ έκανε ξεχωριστές αναφορές, πιστεύεται ότι η  Άρια φυλή προέρχεται από την μυθική χαμένη ήπειρο της Ατλαντίδας και κατέφυγε στην Θούλη/Ισλανδία αφότου η Ατλαντίδα είχε κατακλυσθεί και βυθιστεί κάτω από θάλασσα. Η Υπερβορεία αναφέρθηκε επίσης από τον Γκουίντο φον Λιστ, με άμεσες αναφορές στον θεοσοφιστή (ΥΓ.3) συγγραφέα William Scott-Elliot.

Στο «Μύθο του Εικοστού Αιώνα», το σημαντικότερο Ναζιστικό βιβλίο μετά το «Ο Αγών Μου», ο Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ αναφέρεται στην Ατλαντίδα ως χαμένη χώρα ή τουλάχιστον ως ένα πολιτιστικό κέντρο των Άριων.

Επειδή ο Ρόζενμπεργκ παρακολούθησε συναντήσεις της Εταιρείας της Θούλης, μπορεί να ήταν εξοικειωμένος με τις αποκρυφιστικές εικασίες σχετικά με τις χαμένες χώρες. Ωστόσο, σύμφωνα με τον Lutzhöft, ο Ρόζενμπεργκ τις άντλησε από το έργο του Herman Wirth. Η απόδοση του Urheimat (η πατρίδα των κατοίκων που ομιλούσαν την πρωτογλώσσα) της Σκανδιναβικής φυλής σε μια κατακλυσμένη χώρα ήταν πολύ ελκυστική εκείνη την εποχή.

Το φθινόπωρο του 1918 ο Σεμπότεντορφ προσπάθησε να επεκτείνει την γοητεία της εθνικιστικής ιδεολογίας της Εταιρείας της Θούλης σε ανθρώπους της εργατικής τάξης. Εμπιστεύτηκε στον αθλητικό ρεπόρτερ του Μονάχου, Καρλ Χάρερ (Karl Harrer), τη δημιουργία ενός συλλόγου εργαζομένων, ονόματι Deutscher Arbeiterverein («Σύλλογος Γερμανών Εργατών») ή Politischer Arbeiterzirkel («Κύκλος Πολιτικών Εργατών»).

Το πιο ενεργό μέλος αυτού του συλλόγου ήταν ο Άντον Ντρέξλερ (Anton Drexler). Ο Ντρέξλερ προέτρεψε στην ίδρυση ενός πολιτικού κόμματος και στις 5 Ιανουαρίου 1919 ιδρύθηκε επίσημα το Deutsche Arbeiterpartei (DAP, Γερμανικό Εργατικό Κόμμα).

Όταν ο Αδόλφος Χίτλερ συναντήθηκε για πρώτη φορά με το DAP στις 12 Σεπτεμβρίου 1919, ο Σεμπότεντορφ (φωτό) είχε ήδη εγκαταλείψει την Εταιρεία της Θούλης (τον Ιούνιο του 1919). Μέχρι τα τέλη Φεβρουαρίου του 1920, ο Χίτλερ είχε μετατρέψει το Deutsche Arbeiterpartei σε Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei  (NSDAP ή Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα, γνωστότερο ως Ναζιστικό κόμμα).

Προφανώς, οι συναντήσεις της Εταιρείας της Θούλης συνεχίστηκαν μέχρι το 1923. Κάποιος Johannes Hering κρατούσε ημερολόγιο αυτών των συναντήσεων όπου αναφέρει τη παρουσία άλλων Ναζί ηγετών μεταξύ του 1920 και του 1923, αλλά όχι του Χίτλερ.

Είναι γεγονός ότι η προέλευση του Ναζιστικού Κόμματος μπορεί να εντοπιστεί στην οργάνωση τύπου στοάς της Εταιρείας της Θούλης. Ωστόσο, υπήρχαν μόνο δύο σημεία στα οποία το NSDAP ήταν ο διάδοχος της Εταιρείας της Θούλης.

Το ένα είναι η χρήση της σβάστικας. Ο Friedrich Krohn, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για το έγχρωμο σχέδιο της Ναζιστικής σημαίας, ήταν μέλος της Εταιρείας της Θούλης και επίσης του Γερμανικού Τάγματος ( Germanenorden) από το 1913.

Ο ιστορικός Goodrick-Clarke καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η προέλευση του Ναζιστικού συμβόλου μπορεί να εντοπιστεί στα εμβλήματα της Εταιρείας της Θούλης και του Γερμανικού Τάγματος και τελικά στον Γκουίντο φον Λιστ, αλλά δεν είναι προφανές ότι η ιδεολογία της Θούλης περνάει μέσω του DAP στο NSDAP (Ναζιστικό Κόμμα).

Ο Godwin συνοψίζει τις διαφορές στις προοπτικές που διαχώρισαν την Εταιρεία της Θούλης από την κατεύθυνση που πήραν οι Ναζί:

«Ο Χίτλερ… είχε λίγο χρόνο για το όλο πράγμα της Θούλης, αφότου αυτό τον πήγε εκεί όπου ήθελε να πάει… μπορούσε να δει την πολιτική έλλειψη αξίας του παγανισμού [δηλαδή αυτό που ο Goodrick-Clarke χαρακτήριζε ως το ρατσιστικό-αποκρυφιστικό σύμπλεγμα της Αριοσοφίας] στη χριστιανική Γερμανία.

Ούτε και τα σχέδια του Φύρερ για Ράιχ 1000 Ετών έχουν οποιαδήποτε σχέση με την μεθυστική αγάπη για την ατομική ελευθερία με την οποία οι υποστηρικτές της Θούλης προίκιζαν ρομαντικά τους Σκανδιναβούς προγόνους τους.

Το άλλο σημείο στο οποίο το NSDAP συνέχισε τις δραστηριότητες της Εταιρείας της Θούλης είναι η κυκλοφορία της εφημερίδας Völkischer Beobachter. Αρχικά, ο Beobachter («Παρατηρητής») ήταν μια μικρή εβδομαδιαία εφημερίδα των ανατολικών προαστίων του Μονάχου, που κυκλοφορούσε από το 1868.

Μετά το θάνατο του τελευταίου εκδότη της τον Ιούνιο του 1918, η εφημερίδα έπαυσε να κυκλοφορεί, μέχρι που ο Σεμπότεντορφ την αγόρασε ένα μήνα αργότερα. Την μετονόμασε σε Münchener Beobachter und Sportsblatt («Παρατηρητής του Μονάχου και Αθλητικό Φύλλο») και έγραφε σ’αυτήν «αιχμηρά αντισημιτικά» άρθρα.

Μετά την αποχώρηση του Σεμπότεντορφ από το Μόναχο, η εφημερίδα μετατράπηκε σε εταιρεία περιορισμένης ευθύνης. Μέχρι τον Δεκέμβριο του 1920, όλες οι μετοχές της ήταν στα χέρια του Άντον Ντρέξλερ, ο οποίος μεταβίβασε την ιδιοκτησία της εφημερίδας στον Χίτλερ το Νοέμβριο του 1921.

Τον Ιανουάριο του 1933, ο Σεμπότεντορφ δημοσίευσε το “Bevor Hitler kam: Urkundlich aus der Frühzeit der Nationalsozialistischen Bewegung” («Πριν Έρθει ο Χίτλερ: Έγγραφα από τις Πρώτες Ημέρες του Εθνικοσοσιαλιστικού Κινήματος» -φωτό).

Οι Ναζιστικές αρχές φυσιολογικά αντιπάθησαν το βιβλίο, το οποίο απαγορεύτηκε το επόμενο έτος. Ο Σεμπότεντορφ συνελήφθη, αλλά κατάφερε να διαφύγει στην Τουρκία. Κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο στην Κωνσταντινούπολη ήταν διπλός πράκτορας τόσο των Γερμανικών μυστικών υπηρεσιών (Abwehr) όσο και του Βρετανικού στρατού.

Σύμφωνα με τον Goodrick-Clarke, ο Ρούντολφ Ες (Rudolf Hess – αναπληρωτής του Χίτλερ) ήταν μέλος της Εταιρείας της Θούλης πριν φτάσει στην κορυφή του Ναζιστικού κόμματος. Μετά την πτήση του στη Σκωτία, ο Ράινχαρντ Χάιντριχ (Reinhard Heydrich), επικεφαλής της RSHA, απαγόρευσε στις 9 Ιουνίου 1941 τις οργανώσεις τύπου στοάς (μασονικές κλπ) και τις εσωτεριστικές ομάδες.

Το ενδιαφέρον του Χίμλερ για τον αποκρυφισμό

Το στέλεχος των Ναζί που είχε το μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τον αποκρυφισμό και την μεταφυσική ήταν ο Αρχηγός των SS, Χάινριχ Χίμλερ. Ο Χίμλερ ήταν ένθερμα αντίθετος με την Χριστιανική σεξουαλική ηθική και την «αρχή του Χριστιανικού ελέους», και θεωρούσε και τα δύο ως επικίνδυνο εμπόδιο για την προγραμματισμένη του μάχη με τους «υπανθρώπους».

Το 1937, δήλωσε ότι το κίνημα βρισκόταν στην εποχή της «τελικής σύγκρουσης με τον Χριστιανισμό» και ότι «Είναι μέρος της αποστολής των SS να δώσουν στον Γερμανικό λαό τον επόμενο μισό αιώνα τα μη Χριστιανικά ιδεολογικά θεμέλια πάνω στα οποία θα ζήσουν και θα διαμορφώσουν τη ζωή τους».

Στην πραγματικότητα, ο αθεϊσμός απαγορευόταν στα SS, μιας και ο Χίμλερ πίστευε ότι ήταν μια μορφή εγωισμού που έθετε το άτομο στο κέντρο του σύμπαντος και έτσι αποτελούσε απόρριψη της αρχής των SS ότι το σύνολο ήταν πάνω από το άτομο. Όλοι οι άνδρες των SS έπρεπε να καταγραφούν ως Προτεστάντες, Καθολικοί ή gottgläubig («πιστός στον Θεό»).

Σύμφωνα με τον ίδιο τον Χίμλερ (φωτό): «Πιστεύουμε σε έναν Παντοδύναμο Θεό που βρίσκεται πάνω από μας, δημιούργησε τη γη, την Πατρίδα και το Λαό (Volk), και μας έστειλε τον Φύρερ. Οποιοδήποτε ανθρώπινο ον που δεν πιστεύει στο Θεό πρέπει να θεωρείται αλαζονικό, μεγαλομανές και ηλίθιο και ως εκ τούτου ακατάλληλο για τα SS».

Ο Χίμλερ προτιμούσε τη νεο-παγανιστική «έκφραση της πνευματικότητας». Παρόλα αυτά, μέχρι το 1938 «μόνο το 21.9% των μελών των SS χαρακτηρίζουν τον εαυτό τους ως gottgläubig, ενώ το 54% παρέμεινε Προτεστάντες και λίγο κάτω από το 24%, Καθολικοί».

Η πίστη στο Θεό μεταξύ των SS δεν συνιστά προσχώρηση στο παραδοσιακό Χριστιανικό δόγμα ούτε τα μέλη του ήταν άριστοι θεολόγοι, καθώς τα SS απαγόρευαν ρητά ορισμένους Χριστιανικούς οργανισμούς όπως η Διεθνής Οργάνωση Έρευνας της Βίβλου, μια ομάδα της οποίας την φιλειρηνικότητα απέρριπταν τα SS.

Πολλές από τις έννοιες που προωθήθηκαν από τα SS παραβίαζαν την αποδεκτή Χριστιανική δοξασία, αλλά ούτε ο Χίμλερ ούτε ο αναπληρωτής του, Χάιντριχ, περίμεναν από τη Χριστιανική εκκλησία να στηρίξει τη στάση τους για τις αμβλώσεις, την αντισύλληψη ή στείρωση των αδύναμων- πόσο μάλλον την κοινή πίστη τους στην πολυγαμία για χάρη της φυλετικής διάδοσης. Αυτό όμως δεν αντιπροσωπεύει τη δυσπιστία σε μια ανώτερη από τον άνθρωπο δύναμη ούτε τους αποθάρρυνε στην ιδεολογική τους αναζήτηση.

Φαίνεται επίσης ότι ο Χίμλερ έδειχνε ενδιαφέρον και για την αστρολογία. Συμβουλεύτηκε τον αστρολόγο Wilhelm Wulff κατά τις τελευταίες εβδομάδες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. [Μια λεπτομερής αλλά δύσκολη πηγή για αυτό είναι ένα βιβλίο που γράφτηκε από τον ίδιο τον Wulff, το “Tierkreis und Hakenkreuz”, που δημοσιεύθηκε στη Γερμανία το 1968.

Το γεγονός ότι ο Βάλτερ Σέλενμπεργκ (Walter Schellenberg  – Επικεφαλής του τμήματος Amt VI της RSHA και της εξωτερικής κατασκοπείας από το 1944) είχε ανακαλύψει έναν αστρολόγο ονόματι Wulf αναφέρεται στις «Τελευταίες Ημέρες του Χίτλερ» του Hugh Trevor-Roper].

Σύμφωνα με την εκτίμηση του Bramwell: «Πάρα πολλά μπορούν να ειπωθούν για τη σημασία αυτής της παράξενης πίστης στις πράξεις του Χίμλερ… αλλά υπήρξε και ήταν ένας από τους λόγους πίσω από τη ρήξη μεταξύ Χίμλερ και Νταρέ (Ρίχαρντ Βάλτερ Νταρέ – Richard Walther Darré, ανώτερος αξιωματικός των SS, Υπουργός Επισιτισμού Γεωργίας και ιδεολόγος των Ναζί) που έλαβε χώρα στα τέλη της δεκαετίας του 1930».

Αν και ο Χίμλερ (φωτό) δεν είχε καμία επαφή με την Εταιρεία της Θούλης, είχε περισσότερες αποκρυφιστικές τάσεις από κάθε άλλο ηγέτη των Ναζί. Ο Γερμανός δημοσιογράφος και ιστορικός Heinz Höhne, μια αυθεντία όσον αφορά τα SS, χαρακτηρίζει ρητά τις απόψεις του Χίμλερ σχετικά με τη μετενσάρκωση (πίστευε ότι ήταν μετενσάρκωση του Ερρίκου Α’ του Ορνιθοθήρα) ως αποκρυφισμό.

Το ιστορικό παράδειγμα που ο Χίμλερ χρησιμοποίησε στην πράξη ως μοντέλο για τα SS ήταν η Εταιρεία του Ιησού (Ιησουίτες), δεδομένου ότι ο Χίμλερ έβρισκε στους Ιησουίτες αυτό που αντιλαμβανόταν ότι αποτελούσε το βασικό στοιχείο οποιουδήποτε τάγματος: Το δόγμα της υπακοής και την λατρεία της οργάνωσης.

Η απόδειξη για αυτό βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε μια δήλωση του Βάλτερ Σέλενμπεργκ στα απομνημονεύματά του (Κολωνία, 1956, σελ. 39), αλλά λέγεται επίσης ότι και ο Χίτλερ αποκαλούσε τον Χίμλερ «ο δικός μου Ιγνάτιος Λογιόλα».

Ο Χίμλερ και οι παγανιστικές γιορτές

Ως τάγμα, τα SS χρειάζονταν ένα συνεκτικό δόγμα που θα το ξεχώριζε. Ο Χίμλερ προσπάθησε να οικοδομήσει μια τέτοια ιδεολογία και για τον σκοπό αυτό χρησιμοποίησε μια «ψευδο-Γερμανική παράδοση» από την ιστορία.

Σε ένα υπόμνημα του 1936, ο Χίμλερ παρουσίασε έναν κατάλογο εγκεκριμένων αργιών βασισμένων σε παγανιστικές και πολιτικές παραδόσεις και είχε ως σκοπό να αποκόψει τα μέλη των SS από την εξάρτησή τους από τις Χριστιανικές εορταστικές εκδηλώσεις.

Το Χειμερινό Ηλιοστάσιο, ή Yuletide, ήταν η κορύφωση του χρόνου. Έφερνε τους ανθρώπους των SS μαζί σε τραπέζια δεξιώσεων και γύρω από μανιασμένες φωτιές που ανάγονταν στις Γερμανικές φυλετικές τελετές.

Το Allach Julleuchter (φανάρι του Yule -φωτό) κατασκευάστηκε ως ένα κομμάτι παρουσίασης των αξιωματικών των SS για να γιορτάσουν το χειμερινό ηλιοστάσιο. Αργότερα δόθηκε για τον ίδιο σκοπό σε όλα τα μέλη των SS, στις 21 Δεκεμβρίου.

Κατασκευασμένο από πηλό χωρίς σμάλτο, το Julleuchter ήταν διακοσμημένο με πρώιμα παγανιστικά Γερμανικά σύμβολα. Ο Χίμλερ δήλωσε: «Θα κάνω κάθε οικογένεια παντρεμένου άνδρα των SS να έχει στην κατοχή του ένα Julleuchter. Ακόμα και η σύζυγος θα έχει, όταν αφήσει τους μύθους της εκκλησίας, για να βρει κάτι άλλο που η καρδιά και το μυαλό της μπορούν να αγκαλιάσουν».

Το 1935 ο Χίμλερ, μαζί με τον Νταρέ, ίδρυσαν την Ahnenerbe («Εταιρεία Κληρονομιάς των Προπατόρων»). Αρχικά ανεξάρτητη, έγινε το τμήμα πατρογονικής κληρονομιάς των SS. Με επικεφαλής τον Δρ. Hermann Wirth, ήταν αφιερωμένη κυρίως στην αρχαιολογική έρευνα, αλλά συμμετείχε επίσης στην απόδειξη της ανωτερότητας της «Άριας φυλής» και σε αποκρυφιστικές πρακτικές.

Πολύς χρόνος και πολλοί πόροι δαπανήθηκαν για την έρευνα ή τη δημιουργία ενός δημοφιλούς «ιστορικού», «πολιτιστικού» και «επιστημονικού» υπόβαθρου, έτσι ώστε οι ιδέες για μια «ανώτερη» Άρια φυλή  να γίνουν αποδεκτές από το κοινό.

Για παράδειγμα, οργανώθηκε μια αποστολή στο Θιβέτ για να αναζητήσει την προέλευση της «Άριας φυλής». Για το σκοπό αυτό, ο αρχηγός της αποστολής, Ernst Schäfer, είχε τον ανθρωπολόγο του Bruno Beger να δημιουργήσει μάσκες προσώπου και να πραγματοποιήσει μετρήσεις κρανίου και μύτης. Μια άλλη αποστολή στάλθηκε στις Άνδεις.

Σύμφωνα με τον Heinar Schilling, οι Γερμανικοί πληθυσμοί της Ύστερης Εποχής του Χαλκού είχαν υιοθετήσει έναν τροχό τεσσάρων ακτίνων που συμβόλιζε τον ήλιο και «αυτό το σύμβολο έχει εξελιχθεί στη σύγχρονη σβάστικα της δικής μας κοινωνίας [δηλαδή της Ναζιστικής Γερμανίας] που αντιπροσωπεύει τον ήλιο» .

Κάτω από το σύμβολο της σβάστικας «οι φορείς του φωτός της Σκανδιναβικής φυλής κατελάμβαναν τα εδάφη των σκοτεινών κατώτερων φυλών και δεν ήταν τυχαίο ότι η πιο ισχυρή έκφραση του Σκανδιναβικού κόσμου βρέθηκε στο σύμβολο της σβάστικας».

Πολύ λίγα είχαν διατηρηθεί από τις αρχαίες τελετουργίες, συνέχισε ο καθηγητής Schilling, αλλά ήταν εντυπωσιακό το γεγονός ότι «σε πολλές Γερμανικές περιοχές σήμερα κατά τις Sonnenwendtage (μέρες του ηλιοστασίου) φλεγόμενοι ηλιακοί τροχοί κυλούν από τις βουνοκορφές κάτω  προς τις κοιλάδες και σχεδόν παντού οι Sonnenwendfeuer (φωτιές του ηλιοστασίου) καίνε εκείνες τις ημέρες». Ολοκλήρωσε λέγοντας ότι «ο ήλιος είναι ο Υπέρτατος για τα Παιδιά της Γης».

Υπάρχουν μερικές μαρτυρίες αξιωματικών των SS που γιόρταζαν τα ηλιοστάσια, προφανώς προσπαθώντας να αναπαραστήσουν ένα παγανιστικό τελετουργικό. Στο βιβλίο του “El Cuarto Lado del Triangulo” (Sudamericana 1995), ο καθηγητής Ρόναλντ Νιούτον περιγράφει πολλές περιπτώσεις που πραγματοποιήθηκε ένα Sonnenwendfeier στην Αργεντινή.

Όταν ο SS-Sturmbannführer (Ταγματάρχης) Baron von Thermann, ο νέος επικεφαλής της Γερμανικής διπλωματικής αποστολής έφθασε τον Δεκέμβριο του 1933, μία από τις πρώτες δημόσιες εμφανίσεις του ήταν να παρευρεθεί στο Sonnenwendfeier του Ναζιστικού κόμματος στο σπίτι του Vicente Lopez στα προάστια του Μπουένος Άιρες, «μια νεο-παγανιστική γιορτή με πυρσούς στους οποίους οι Ναζί της Αργεντινής υποδέχονταν τα χειμερινά και θερινά ηλιοστάσια».

Ο Ότο Ραν και το Άγιο Δισκοπότηρο

Ο Ότο Ραν (Otto Rahn -φωτό) είχε γράψει ένα βιβλίο με τίτλο “Kreuzzug gegen den Gral” («Σταυροφορία εναντίον του Δισκοπότηρου» το 1933. Τον Μάιο του 1935 προσχώρησε στην Ahnenerbe και τον Μάρτιο του 1936 εντάχθηκε επίσημα στα SS.

«Τον Σεπτέμβριο του 1935 ο Ραν έγραψε ενθουσιωδώς στον Weisthor [Καρλ Μαρία Βίλιγκουτ – Karl Maria Wiligut] σχετικά με τα μέρη που επισκεπτόταν στο κυνήγι των παραδόσεων του Δισκοπότηρου στη Γερμανία, ζητώντας πλήρη εχεμύθεια για το θέμα, με με την εξαίρεση του Himmler».

Το 1936 ο Ραν πραγματοποίησε ένα ταξίδι για τα SS στην Ισλανδία και το 1937 εξέδωσε σε βιβλίο το ταξιδιωτικό του ημερολόγιο στην αναζήτησή του για την παράδοση των Γνωστικών-Καθαρών στην Ευρώπη με τίτλο “Luzifers Hofgesinde” («Υπηρέτες του Διαβόλου»).

Για το βιβλίο αυτό έκανε τουλάχιστον μία ανάγνωση μπροστά σε ένα «εξαιρετικά μεγάλο» ακροατήριο. Ένα άρθρο σχετικά με αυτή τη διάλεξη δημοσιεύθηκε στην Westfälische Landeszeitung («Φύλλο της Κομητείας της Βεστφαλίας»)  που ήταν επίσημη Ναζιστική εφημερίδα.

Η σύνδεση των Καθάρων με το Άγιο Δισκοπότηρο σύμφωνα με τον Ραν οδηγεί τελικά στο Montségur στη Γαλλία, που ήταν το τελευταίο εναπομείναν φρούριο των Καθαρών στη Γαλλία κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα. Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, σε αυτό το κάστρο υπήρχαν Ναζί αρχαιολόγοι και αξιωματικοί του στρατού.

Τι βρέθηκε στην ιδιωτική βιβλιοθήκη του Χίτλερ;

Ο Χίτλερ (φωτό) προσωπικά ήταν έντονα επικριτικός για το ενδιαφέρον του Χάινριχ Χίλμερ για τον αποκρυφισμό, όπως και του Ρόζενμπεργκ για τον νεο-παγανισμό και του Ρούντολφ Ες για την αστρολογία. Τα θεωρούσε «ανοησίες».

Πριν αναλάβει την εξουσία το 1933, είχε γνωριστεί με τον μάγο Ερικ Γιαν Χανούσεν (Erik Jan Hanussen), όπως έχουμε αναφέρει σε παλαιότερο άρθρο εδώ στο thetruth.gr . Ο Χανούσεν παρά την Εβραϊκή καταγωγή του –που ήταν κοινό μυστικό- ήταν υποστηρικτής των Ναζί και είχε στενές σχέσεις με κορυφαία στελέχη τους, όπως τον Karl Ernst.

Ενα άρθρο του Timothy Ryback  με τίτλο «Η ξεχασμένη βιβλιοθήκη του Χίτλερ», που δημοσιεύθηκε στο The Atlantic (Μάιος 2003), αναφέρει ένα βιβλίο από την ιδιωτική βιβλιοθήκη του Χίτλερ που γράφτηκε από τον Ernst Schertel.

Ο Schertel, του οποίου στα ενδιαφέροντα περιλαμβάνονταν η μαστίγωση, ο χορός, ο αποκρυφισμός, ο γυμνισμός και ο σαδομαζοχισμός, ήταν επίσης ενεργός ως ακτιβιστής για την σεξουαλική απελευθέρωση πριν από το 1933.

Είχε φυλακιστεί στη Ναζιστική Γερμανία για επτά μήνες και το διδακτορικό του δίπλωμα ανακλήθηκε. Υποτίθεται ότι έστειλε ένα αφιερωμένο αντίτυπο του βιβλίου του «Μαγεία: Ιστορία, Θεωρία και Πράξη» (1923) στον Χίτλερ κάποια στιγμή στα μέσα της δεκαετίας του 1920.

Ο Χίτλερ λέγεται ότι έχει σημειώσει εκτεταμένα αποσπάσματα, συμπεριλαμβανομένου ενός που αναφέρει ότι «Αυτός που δεν έχει τον δαιμονικό σπόρο μέσα του δεν θα δώσει ποτέ ζωή σε έναν μαγικό κόσμο».

Σύμφωνα με τον James Herbert Brennan στο βιβλίο του “Occult Reich”, ο μέντορας του Χίτλερ, Dietrich Eckhart (στον οποίο ο Χίτλερ αφιερώνει το «Ο Αγών Μου») έγραψε σε ένα φίλο του το 1923: «Ακολούθα τον Χίτλερ! Θα χορέψει, αλλά είμαι εγώ που δίνω τον ρυθμό.  Του δώσαμε το «μέσο επικοινωνίας» με Αυτούς. Μην λυπάσαι για μένα, θα επηρεάσω την ιστορία περισσότερο από κάθε άλλο Γερμανό».

Το κάστρο Βέβελσμπουργκ

Ο Χίμλερ αποφάσισε να αγοράσει ή να μισθώσει το κάστρο Βέβελσμπουργκ (φωτό) κατά την πρώτη του επίσκεψη στις 3 Νοεμβρίου 1933. Ο αρχιτέκτονάς του, Hermann Bartels κατάφερε να χρησιμοποιήσει τα υπάρχοντα σχέδια του στρατοπέδου της FAD (Υπηρεσία Εργασίας του Ράιχ), για την οραματιζόμενη πλέον Reichsführerschule SS (Σχολή Ηγεσίας των SS).

Η σχολή αυτή προοριζόταν κυρίως στο να εξασφαλίσει μια ενοποιημένη ιδεολογική εκπαίδευση της ηγεσίας των SS και θα διοικείτο από το Rasseamt (Φυλετικό Γραφείο) ​​των SS. Κατά το πρώτο εξάμηνο του 1934, συμφωνήθηκε μια 100ετής μίσθωση για το συμβολικό ετήσιο μίσθωμα του ενός μάρκου (Reichsmark).

Τον Αύγουστο του 1934, ο πρώην επαγγελματίας στρατιώτης και κουνιάδος του Βάλτερ Νταρέ, ο Obersturmbannführer (Αντισυνταγματάρχης), Manfred von Knobelsdorf, μετακόμισε με την οικογένειά του ως Burghauptmann. Το 1935 ο Χίμλερ ανακοίνωσε ότι το κάστρο των SS θα αποκαλείται επισήμως ως “SS-Schule Haus Wewelsburg” («Σχολή των SS, Οίκος Βέβελσμπουργκ»). Ο Knobelsdorf ήταν επικεφαλής της «Σχολής των SS, Οίκος Βέβελσμπουργκ»). Στις 22 Σεπτεμβρίου 1934, ο Χίμλερ παρέλαβε επισήμως το Βέβελσμπουργκ σε μια μεγάλη τελετή.

Πολύ γρήγορα το επίκεντρο της δραστηριότητας μετατοπίστηκε από τη σχολή ηγεσίας των SS που περιελάμβανε ένα ευρύ σύνολο ιδεολογικών πεδίων, σε κάτι πολύ στενότερο. Στην πραγματικότητα, η εργασία επικεντρώθηκε περισσότερο στη διεξαγωγή βασικών ψευδοεπιστημονικών ερευνών στους τομείς της Γερμανικής προ-ιστορίας και πρώιμης ιστορίας, της μεσαιωνικής ιστορίας, της λαογραφίας και της γενεαλογίας (Sippenforschung), που αποσκοπούσαν στο να παράσχουν τις βάσεις για τις φυλετικές διδαχές των SS.

Κατά συνέπεια, αν και αρχικά σχεδιάστηκε ως ένα εκπαιδευτικό κέντρο, κατά τη δεκαετία του ‘30 αυξημένα μέτρα πάρθηκαν για να μετατραπεί το κάστρο σε ένα απομονωμένο βασικό χώρο συνάντησης για τους ανώτατους αξιωματικούς των SS.

Ο Χίμλερ επέβαλε απαγόρευση επίσκεψης του κάστρου στις 6 Νοεμβρίου 1935. Το 1939, ο Χίμλερ απαγόρευσε την δημοσίευση οτιδήποτε σχετικού με το κάστρο. Στα μέσα της δεκαετίας του ‘30, ο Χίμλερ είχε ένα ιδιωτικό χρηματοκιβώτιο τοποθετημένο στο υπόγειο του δυτικού πύργου. Μόνο ο διοικητής του κάστρου γνώριζε γι’αυτό. Η τύχη του περιεχομένου του μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο είναι ασαφής.

Το 1938, ο Χίμλερ διέταξε την επιστροφή όλων των δαχτυλιδιών με την νεκροκεφαλή (Totenkopfringe -φωτό- σχεδιάστηκαν από τον Καρλ Μαρία Βίλιγκουτ) των νεκρών ανδρών και αξιωματικών των SS. Θα φυλάσσονταν σε ένα μπαούλο στο κάστρο. Αυτό επρόκειτο να συμβολίσει τη συνεχιζόμενη ιδιότητα μέλους των θανόντων του τάγματος των SS.

Η τύχη των περίπου 11.500 δακτυλιδιών μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο είναι ασαφής, αλλά έχει λεχθεί ότι θάφτηκαν σε ένα κοντινό βουνό ανατινάζοντας και φράζοντας την είσοδο μιας σπηλιάς.

Σύμφωνα με τον συγγραφέα J. von Helsing, το ανακτημένο άγνωστης ταυτότητας ιπτάμενο αντικείμενο (ATIA ή UFO) που συνετρίβη στον Μέλανα Δρυμό (Schwarzwald) κοντά στο Φράιμπουργκ το 1936, μεταφέρθηκε στο κάστρο του Βέβελσμπουργκ, όπου ξεκίνησε το έργο αντιγραφής του (reverse engineering) που φέρεται να οδήγησε στην κατασκευή πολλών πολύ προηγμένων ιπτάμενων μηχανών προς το τέλος του Β’Παγκοσμίου Πολέμου.

Η έννοια του Δισκοπότηρου και του αριθμού 12 στο κάστρο του Βέβελσμπουργκ

Το κάστρο του Βέβελσμπουργκ ήταν επίσης το κέντρο των αρχαιολογικών ανασκαφών της περιοχής. Επίσης εργάζονταν στο κάστρο οι υπέρμαχοι ενός είδους εσωτερικισμού των SS που περιελάμβανε τον Γερμανικό μυστικισμό, την λατρεία των προγόνων, την λατρεία των ρούνων και τις φυλετικές δοξασίες. Ο Χίμλερ, για παράδειγμα, προσάρμοσε την ιδέα του Δισκοπότηρου για να δημιουργήσει ένα παγανιστικό μυστήριο για τα SS.

Ο ανασχεδιασμός του κάστρου από τα SS αναφερόταν σε ορισμένους χαρακτήρες των θρύλων του Δισκοπότηρου: για παράδειγμα, ένας από τους σχεδιασμένους χώρους μελέτης ονομαζόταν Gral («Δισκοπότηρο»), ενώ οι άλλοι, König Artus («Βασιλιάς Αρθούρος»), König Heinrich («Ο βασιλιάς Ερρίκος»), Heinrich der Löwe («Ερρίκος ο Λεοντόκαρδος»),  Widukind (ήταν ηγέτης των Σαξόνων και αντίπαλος του Καρλομάγνου), ο Christoph Kolumbus («Χριστόφορος Κολόμβος»), Ariean («Άριος»), Jahrlauf («Ο ρους των εποχών»),  Westfalen («Βεστφαλία»), Deutscher Orden («Γερμανικό Τάγμα»), Reichsführerzimmer  («Δωμάτιο των Ηγετών των Αυτοκρατοριών»), Reichsführer-SS («Αρχηγός των SS του Ράιχ), Fridericus (πιθανώς αναφέρεται στον Φρειδερίκο Β’ της Πρωσίας), tolle Christian (πιθανώς αναφέρεται στον Χριστιανό του Χάμπλερσταντ) και Deutsche Sprache («Γερμανική γλώσσα»).

Οι κορυφαίοι εκπρόσωποι του Τρίτου Ράιχ γοητεύτηκαν από την ιστορία του «Άγιου Δισκοπότηρου». Ο Χίτλερ θαύμαζε τις όπερες του Ρίχαρντ Βάγκνερ (Richard Wagner), “Lohengrin” και “Parsifal”. Ο ίδιος ο Χίτλερ δεν επισκέφτηκε ποτέ το κάστρο.

Ο Χίμλερ υποτίθεται ότι οραματιζόταν το κάστρο ως το επίκεντρο της αναγέννησης των Ιπποτών της Στρογγυλής Τραπέζης και όρισε δώδεκα αξιωματικούς των SS σαν ακολούθους του, οι οποίοι συγκεντρώνονταν σε διάφορα δωμάτια σ’ όλο το κάστρο και έκαναν άγνωστες τελετές.

Τα SS είχαν δώδεκα κύρια τμήματα (SS-Hauptämter) με δώδεκα ηγέτες. Ο αριθμός δώδεκα παίζει σημαντικό ρόλο στο σχέδιο του Βόρειου Πύργου: δώδεκα βάθρα στην κρύπτη, δώδεκα κολώνες και κόγχες στην “Obergruppenführersaal” (Αίθουσα των αρχηγών των SS) και δώδεκα ακτίνες του ηλιακού τροχού.

Στη μελέτη των αρχαίων αισθητικών εννοιών κατά τη διάρκεια του Τρίτου Ράιχ, ο ήλιος γενικά ερμηνεύτηκε ως «η ισχυρότερη και πιο ορατή έκφραση του Θεού» και ο αριθμός δώδεκα δηλώνει τα «πράγματα του στόχου και την ολοκλήρωση».

Αναφορικά με τον αριθμό 12 στις μελέτες για την Γερμανική μυθολογία, αναφέρθηκε μια σχέση με «τις δώδεκα Æsir (κύριες θεότητες της Σκανδιναβικής μυθολογίας) που έχουν (σύμφωνα με την Edda –ΥΓ.4) δώδεκα κατοικίες και δώδεκα επιβήτορες» και στα «δώδεκα ποτάμια που πηγάζουν από το σιντριβάνι Hwergelmir στο Νιφλέιχ (Niflheim –βασίλειο του πάγου και του κρύου) .

Ο πρώην στρατηγός των SS, Karl Wolff, αναφερόμενος στην Obergruppenführersaal δήλωσε: «Αυτό ήταν μέρος του μύθου που επρόκειτο να παρουσιαστεί εδώ. Αυτά είναι τα δώδεκα διαμερίσματα, δημιουργήθηκαν σύμφωνα με μπερδεμένα μυστικιστικά πράγματα με τα οποία ο Himmler άρεσε να παίζει, την Στρογγυλή Τράπεζα του Βασιλιά Αρθούρου.

Στην πραγματικότητα, ήμασταν οι δώδεκα κύριοι αρχηγοί των  τμημάτων (Hauptamtchefs) που εκπροσωπούσαν εξίσου μεταξύ τους τα τμήματα της υπηρεσίας τους επειδή ο Χίμλερ δεν είχε το θάρρος να διορίσει αναπληρωτή Αρχηγό των SS (Reichsführer-SS) ή αναπληρωτή Αρχηγό της Γερμανικής αστυνομίας».

Ο Μαύρος Ήλιος

Μέσα στον Βόρειο Πύργο σχεδιάστηκαν δύο δωμάτια (1938-1943) επηρεασμένα από την μυθολογία:

Το Obergruppenführersaal (Αίθουσα Στρατηγών των SS) και το Gruft (κρύπτη). Τα ταβάνια τους κατασκευάστηκαν με μπετόν και καλύφθηκαν με φυσική πέτρα. Στους επάνω ορόφους σχεδιάστηκε άλλη μια αίθουσα. Ο άξονας αυτού του πύργου ήταν να αποτελέσει το πραγματικό «Κέντρο του Κόσμου» (Mittelpunkt der Welt).

Η ακριβής σημασία της κρύπτης είναι άγνωστη. Παρόλα αυτά, το δωμάτιο είναι σημαντικό για τις οιονεί θρησκευτικές πλευρές του Ναζισμού – ειδικά για την προγονική λατρεία. Στην κρύπτη υπήρχε ένας βωμός με άσβεστη φλόγα και στο ψηλότερο σημείο ήταν διακοσμημένη μια σβάστικα.

Μια πιθανή ερμηνεία του συμβολικού χαρακτήρα της άσβεστης φλόγας εν γένει σύμφωνα με τις επίσημες πεποιθήσεις που είχαν καθιερωθεί κατά την Ναζιστική περίοδο, ειδικά στους κύκλους των SS είναι αυτή: στη φωτιά ήθελαν να νιώσουν την ψυχή των προγόνων. Το σύμβολο της άσβεστης φλόγας σήμαινε την επιδίωξη της προγονικής ψυχής από την οποία εγείρεται ο άνθρωπος κατά τη γέννησή του και στην οποία επανέρχεται κατά το θάνατό του.

Στο ισόγειο η “Obergruppenführersaal” (κυριολεκτική μετάφραση: Αίθουσα των Ανώτερων Ηγετών, αναφέρεται στους δώδεκα αρχικούς κορυφαίους στρατηγούς των SS, που ονομάζονται Obergruppenführer), μια αίθουσα με δώδεκα κολώνες ενωμένες με σταυροθόλιο, δώδεκα παράθυρα και κόγχες πόρτας και οκτώ διαμήκη παράθυρα.

Το δωμάτιο ήταν σχεδόν ολοκληρωμένο. Το έργο ανακατασκευής σταμάτησε το 1943. Υποτίθεται ότι θα λειτουργούσε ως μία αντιπροσωπευτική αίθουσα για τους SS-Obergruppenführer. Στο κέντρο του μαρμάρινου ασπριδερού/ γκριζωπού δαπέδου είναι ενσωματωμένο ένας σκούρος πράσινος ηλιακός τροχός (Sonnenrad) με 12 ακτινωτούς σιγμοειδείς ρούνους (φωτό).

Ο άξονας του ηλιακού τροχού αποτελείται από μια κυκλική πλάκα από καθαρό χρυσάφι, που συμβόλιζε το κέντρο του κάστρου και κατά συνέπεια ολόκληρη την «παγκόσμια Γερμανική αυτοκρατορία».

Από τη δεκαετία του 1990 το διακοσμητικό έχει ονομαστεί «Μαύρος Ήλιος» (φωτό). Δεν είναι γνωστό αν τα SS είχαν ειδικό όνομα για το διακοσμητικό, ούτε αν του απέδιδαν ιδιαίτερη σημασία.

Ενδεχομένως ο ηλιακός τροχός είχε σχέση με τον Γερμανικό μυστικισμό του φωτός και του ήλιου, ο οποίος διαδόθηκε από τα SS. Το διακοσμητικό έχει συνδεθεί με την έννοια του Εσωτεριστικού νεο-Ναζισμού του Μαύρου Ήλιου μόνο μετά το 1991.

Καρλ Μαρία Βίλιγκουτ: Ο Ρασπούτιν του Χίμλερ

Μετά από σχεδόν 40 χρόνια στρατιωτικής υπηρεσίας, ο Βίλιγκουτ (Wiligut) αποχώρησε την 1η Ιανουαρίου 1919 με άψογο ιστορικό και μετακόμισε στο Morzg κοντά στο Σάλτσμπουργκ όπου αφιέρωσε το χρόνο του στις αποκρυφιστικές σπουδές.

Στο δεύτερο βιβλίο του το 1908, με τίτλο “Neun Gebote Gots” o Βίλιγκουτ (υποστήριξε για πρώτη φορά ότι είναι κληρονόμος της αρχαίας παράδοσης του Αρμανισμού. Στις 29 Νοεμβρίου 1924, ενώ βρισκόταν σε μια καφετέρια με φίλους, η αστυνομία τον συνέλαβε – ο τελικός του προορισμός ήταν το τοπικό ψυχιατρείο, όπου κρατούταν επί σειρά ετών. Μετά τη σύλληψη αυτή το 1924, διαγνώστηκε με σχιζοφρένεια και μεγαλομανία.

Από ένα δικαστήριο του Σάλτσμπουργκ ανακηρύχθηκε ότι δεν επιδεχόταν νομικού καταλογισμού και νοσηλεύτηκε σε άσυλο του Σάλτσμπουργκ, όπου παρέμεινε μέχρι το 1927. Το 1932 εγκατέλειψε τη γυναίκα και την οικογένειά του και μετανάστευσε από την Αυστρία στη Γερμανία, κατοικώντας στο Μόναχο. Είναι γνωστό ότι είχε αλληλογραφήσει με πολλούς θαυμαστές και μαθητές, όπως τον Ernst Rüdiger και μέλη του Τάγματος των Νέων Ναϊτών.

Λίγο μετά την γνωριμία του με τον Αρχηγό των SS, Χίμλερ, τον Σεπτέμβριο του 1933 σε συνέδριο της Σκανδιναβικής Εταιρείας (Nordische Gesellschaft), ο Βίλιγκουτ (φωτό) εντάχθηκε στα SS (με το ψευδώνυμο “Karl Maria Weisthor”) για να διευθύνει ένα Τμήμα Προϊστορίας και Πρώιμης Ιστορίας που δημιουργήθηκε για αυτόν στο πλαίσιο της Υπηρεσίας Φυλής και Εγκατάσταστης των SS (RuSHA).

Τον Νοέμβριο του 1934 ακολούθησε η προαγωγή στον βαθμό του Oberführer (υπο-ταξίαρχος  -δεν υπάρχει ακριβής αντιστοιχία) και στη συνέχεια την άνοιξη του 1935 ο Βίλιγκουτ μεταφέρθηκε στο Βερολίνο για να υπηρετήσει στο προσωπικό επιτελείου του Χίμλερ. Προήχθη στο βαθμό του Ταξίαρχου (Brigadeführer) το Σεπτέμβριο του 1936.

Στο Βερολίνο, όπου εργάστηκε στο γραφείο του Karl Wolff, επικεφαλής υπασπιστή των SS, ο Βίλιγκουτ (φωτό) ανέπτυξε τα σχέδιά του για την ανοικοδόμηση του Βέβελσμπουργκ ως ένα αλληγορικό «κέντρο του κόσμου». Ο φίλος του Βίλιγκουτ, Manfred von Knobelsdorff, προσπάθησε να ασκήσει τον Αρμανισμό του Βίλιγκουτ στο Βέβελσμπουργκ.

Μια Αρμανιστική «βάπτιση» του μεγαλύτερου γιου του Karl Wolff, Thorisman πραγματοποιήθηκε από τον Βίλιγκουτ στις 4 Ιανουαρίου 1937, στην οποία συμμετείχαν οι αξιωματούχοι των SS, Ράινχαρντ Χάιντριχ και Karl Diebitsch.

Τον Νοέμβριο του 1938, ο Karl Wolff, επικεφαλής υπασπιστής του προσωπικού επιτελείου του Χίμλερ και ο δεύτερος στην ιεραρχία αξιωματικός των SS, επισκέφθηκε τη σύζυγο του Βίλιγκουτ και έμαθε για την προηγούμενη ακούσια νοσηλεία του Βίλιγκουτ σε ψυχιατρείο, κάτι που αποδείχθηκε ντροπιαστικό για τον Χίμλερ.

Ο Βίλιγκουτ σχεδίασε το δαχτυλίδι με την νεκροκεφαλή (Totenkopfring), με το οποίο βράβευε προσωπικά ο Χίμλερ τους υψηλού κύρους αξιωματικούς των SS.

Ο Βίλιγκουτ ισχυριζόταν ότι ανήκε στην παράδοση μιας μακράς σειράς Γερμανών μυστικιστών δασκάλων, που αναγόταν πίσω στις προϊστορικές εποχές. Ισχυρίστηκε επίσης ότι είχε πνευματικές δυνάμεις που του επέτρεπαν την άμεση πρόσβαση σε γενετικές μνήμες προγόνων του που έζησαν πριν από χιλιάδες χρόνια.

Από το 1908, ο Βίλιγκουτ ήταν σε επαφή με το αποκρυφιστικό Ordo Novi Templi στη Βιέννη. Ο Βίλιγκουτ υποστήριξε ότι η Αγία Γραφή είχε αρχικά γραφτεί στα Γερμανικά και μαρτυρούσε μια «Αρμανιστική» θρησκεία -Irminenreligion- που έρχεται σε αντίθεση με τον Βοτανισμό (ΥΓ.5). Ισχυρίστηκε ότι λατρεύει έναν Γερμανικό θεό “Krist”, τον οποίο ο Χριστιανισμός υποτίθεται ότι αργότερα ιδιοποιήθηκε ως τον σωτήρα τους Χριστό.

Σύμφωνα με τον Βίλιγκουτ, ο Γερμανικός πολιτισμός και η ιστορία έφταναν πίσω στα 228.000 π.Χ. Πρότεινε ότι εκείνη την εποχή, υπήρχαν τρεις ήλιοι, και η Γη κατοικούταν από γίγαντες, νάνους και άλλα μυθικά πλάσματα.

Οι πεποιθήσεις του Βίλιγκουτ έλαβαν παρανοϊκά χαρακτηριστικά κατά τη δεκαετία του 1920, καθώς ήταν πεπεισμένος ότι η οικογένειά του ήταν θύμα της συνεχούς δίωξης των Αρμανιστών, που σήμερα διεξάγεται από την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, τους Εβραίους και τους Μασόνους, ομάδες τις οποίες κατηγορεί επίσης για την ήττα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και την πτώση της Αυτοκρατορίας των Αψβούργων.

Η πρώτη βιογραφία του Καρλ Μαρία Βίλιγκουτ που κυκλοφόρησε το 1982 από τον Rudolf J. Mund έχει τίτλο: «Ο Ρασπούτιν του Χίμλερ» (“Der Rasputin Himmlers” –φωτό).

 

ΥΓ.1: Αριοσοφία ονομάζεται το ιδεολογικό σύστημα εσωτερικής φύσης με πρωτοπόρο τον Γκουίντο φον Λιστ, που αντλεί επιρροές από το Γερμανικό ρομαντισμό και τη θεοσοφία. Το κεντρικό αξίωμα είναι η ύπαρξη της Άριας φυλής, ένα είδος τέλειας φυλής θεανθρώπων, στην Ευρώπη του απώτερου παρελθόντος, η οποία ήταν η περισσότερο εξελιγμένη από όλες.

Με το αξίωμα αυτό, οι αριοσοφιστές δικαιολογούν την υποτιθέμενη ανωτερότητα των απογόνων της Άριας φυλής σε σχέση με άλλους λαούς. Ως απόγονοι των αρίων υπολογίζονται τα ευρωπαϊκά φύλα και μεταξύ αυτών κυρίως οι Έλληνες, οι Ρωμαίοι και οι Γερμανοί.

ΥΓ.2: O Λιστ αποκαλεί Aρμανιστές τους Aρίους της Γερμανίας, μεταφέροντας στα γερμανικά τη λέξη “Hermiones” (Eρμίονες – γερμανικό έθνος) που δανείζεται από τον Tάκιτο.

ΥΓ.3: Η Θεοσοφία περιλαμβάνει ένα εύρος θέσεων μέσα στο φάσμα του Χριστιανισμού που εστιάζονται στην επίτευξη άμεσης, αδιαμεσολάβητης γνώση της φύσης της θεότητας και την προέλευση και τον σκοπό του σύμπαντος.

ΥΓ.4: Οι Έντα (Edda) είναι συλλογές από ποιητικές διηγήσεις παραδοσιακών ιστοριών της Σκανδιναβικής μυθολογίας.

ΥΓ.5: Ο Βοτανισμός [αγγλικά: Wotanism ή W.O.T.A.N.], ένα είδος φυλετικού θρησκευτικού συστήματος. Ο όρος “Wotanism” είναι διαφορετικός από τον νεο-παγανιστικό όρο Odinism. Η ονομασία του αρχαίου Θεού Όντιν ήταν Βόταν (Wotan) σε όλες τις χώρες πέραν των σκανδιναβικών, οι οποίες χρησιμοποιούσαν την ονομασία Όντιν (Odin).

Αν σου άρεσε το άρθρο, στηρίξτε μας πατώντας στη σελίδα μας στο facebook