Η Σοβιετική ελεύθερη σκοπεύτρια που σκότωσε 309 Ναζί και επισκέφθηκε τον Λευκό Οίκο! Η ιστορία της Λουντμίλα Παβλιτσένκο

Για τους περισσότερους ελεύθερους σκοπευτές, το να δέχονται απειλές από τον εχθρό δεν θα ήταν κάτι που θα περίμεναν. Ωστόσο, για την Λουντμίλα Παβλιτσένκο (Lyudmila Pavlichenko), ήταν κάτι που την ενθουσίασε. Όταν οι Γερμανοί απείλησαν να την κόψουν σε 309 κομμάτια, τον ακριβή αριθμό των Ναζί που είχε σκοτώσει μέχρι τότε, το καταχάρηκε. «Ήξεραν μέχρι και το σκορ μου!», αναφώνησε.

Η χαρά για τις αποτυχίες των εχθρών της ήταν τρόπος ζωής για την Λουντμίλα Παβλιτσένκο. Ως ελεύθερη σκοπεύτρια του Σοβιετικού Κόκκινου Στρατού, σκότωσε 309 Γερμανούς στρατιώτες, συμπεριλαμβανομένων αρκετών ελεύθερων σκοπευτών.

Μόλις 24 χρονών, είχε προσχωρήσει σε μια ομάδα 2.000 γυναικών ελεύθερων σκοπευτών του Κόκκινου Στρατού, από τις οποίες μόνο οι 500 επιβίωσαν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αποφεύγοντας την σκέψη να υπηρετήσει ως νοσοκόμα, επέλεξε αντ’αυτού την ενεργό υπηρεσία και την μάχη.

«Εντάχθηκα στο στρατό όταν οι γυναίκες δεν ήταν ακόμα δεκτές», θυμόταν αργότερα σε μια προπαγανδιστική περιοδεία στις Συμμαχικές χώρες. Η έλλειψη γυναικών στο στρατό δεν φόβισε την Παβλιτσένκο. Στην πραγματικότητα, την έκανε να το προσπαθήσει πολύ περισσότερο.

Σε όλη της τη ζωή ήταν ειλικρινής σχετικά με το ρόλο που έπαιζαν οι γυναίκες και προσπαθούσε συνεχώς να έχει το πάνω χέρι απέναντι στους άνδρες ομολόγους της. Το ανταγωνιστικό της πνεύμα ευθύνεται για το ότι πήγε να εκπαιδευτεί ως ελεύθερη σκοπεύτρια.

«Όταν το αγόρι ενός γείτονά μου καυχιόταν για τα κατορθώματά του σε ένα σκοπευτήριο», είπε, «ξεκίνησα για να δείξω ότι και ένα κορίτσι θα μπορούσε να το κάνει. Έτσι εξασκήθηκα πολύ».

Πριν περάσει πολύς καιρός, ήταν στη σχολή για ελεύθερους σκοπευτές. Αφού απέδειξε ότι είχε τις δεξιότητες, αντιμετώπισε άλλη μία πρόκληση για να πείσει τον στρατό να την πάρει.

«Δεν έπαιρναν κορίτσια στο στρατό, οπότε έπρεπε να καταφύγω σε όλα τα κόλπα για να μπω μέσα», είπε. Σε ένα σημείο, οι αξιωματούχοι του Κόκκινου Στρατού απλώς την έσπρωξαν στο πεδίο της μάχης και την έβαλαν να κάνει μια αυτοσχέδια οντισιόν.

Ο στόχος ήταν απλά να βγάλει από την μέση ένα ζευγάρι Ρουμάνων που ήταν γνωστό ότι συνεργάζονταν με τους Γερμανούς. «Όταν σκότωσα τους δύο, έγινα δεκτή», είπε, σημειώνοντας ότι οι δύο άνδρες δεν μετρούν στο σύνολό της, καθώς ήταν «δοκιμαστικοί πυροβολισμοί».

Αφού επέδειξε τη μεγάλη της ικανότητα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, ο Κόκκινος Στρατός την στρατολόγησε αμέσως. Από εκεί και πέρα, η Παβλιτσένκο μπήκε στη μάχη, αποδεικνύοντας ότι είναι μια εξαιρετική και χαρισματική ελεύθερη σκοπεύτρια. Την πρώτη κιόλας μέρα της σε ενεργό υπηρεσία, έβγαλε από την μέση δύο Γερμανούς ανιχνευτές που τσέκαραν την περιοχή.

Τους επόμενους μήνες, παρέμεινε σταθερή και αληθινή όπως πάντα, πολεμώντας σε δύο μεγάλες μάχες. Κατά τη διάρκεια μιας μάχης στην Οδησσό, κατέγραψε 187 επιβεβαιωμένους θανάτους. Στη συνέχεια, κατά τη διάρκεια της Μάχης της Σεβαστούπολης, έφτασε τον αριθμό στους 257.

Εκτός από την συνήθη ελεύθερη σκόπευση, η Λουντμίλα Παβλιτσένκο ανέλαβε επίσης πιο επικίνδυνες αποστολές, μεταξύ των οποίων και η πιο επικίνδυνη απ’ όλες, τη δράση εναντίον άλλων ελεύθερων σκοπευτών (counter-sniping).

Όταν δρουν εναντίον ελεύθερων σκοπευτών, οι στρατιώτες ουσιαστικά συμμετέχουν σε μια μονομαχία, πυροβολώντας μία ο ένας, μία ο άλλος, μέχρις ότου ένας από τους δύο κατορθώσει να βγάλει τον άλλο από την μέση.

Σε όλη της την σταδιοδρομία, η Παβλιτσένκο δεν έχασε ποτέ σε μονομαχία, παρά τη συμμετοχή σε μονομαχίες που κράτησαν πολλές μέρες και νύχτες. Μία φορά, μια μονομαχία διήρκεσε τρεις ημέρες, χωρίς η Παβλιτσένκο να κάνει πίσω. «Αυτή ήταν μια από τις πιο έντονες εμπειρίες της ζωής μου», θυμόταν.

Όταν έφτασε τους 100 νεκρούς, προήχθη σε Ανώτερη Λοχίας και τελικά σε Υπολοχαγός. Μέχρι το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, είχε σκοτώσει 309 εχθρικούς στρατιώτες, 36 από τους οποίους ήταν αντίπαλοι ελεύθεροι σκοπευτές.

Κατά τη διάρκεια της θητείας της ως ελεύθερης σκοπεύτριας, τραυματίστηκε αρκετές φορές, αλλά ήταν η τέταρτη και τελευταία που την έβγαλε εκτός μάχης. Αφού δέχτηκε θραύσματα στο πρόσωπο, μετατέθηκε από την ενεργό υπηρεσία και έγινε εκπαιδεύτρια νεοεισερχόμενων ελεύθερων σκοπευτών.

Εκτός από την πληγή της, οι προϊστάμενοί της είχαν αρχίσει να φοβούνται ότι οι Γερμανοί ενδιαφέρονται για αυτήν. Όταν μετατέθηκε, οι Γερμανοί γνώριζαν ποια ήταν και προσπαθούσαν να την δωροδοκήσουν ώστε να υπηρετήσει γι’αυτούς.

«Λουντμίλα Παβλιτσένκο, έλα σε μας», φώναζαν από τα μεγάφωνα τους. «Θα σου δώσουμε πολλές σοκολάτες και θα σε κάνουμε Γερμανίδα αξιωματικό». Η Παβλιτσένκο, φυσικά, αρνήθηκε τις προτάσεις τους.

Το 1942, παραβρέθηκε σε μια περιοδεία στις Συμμαχικές χώρες. Όταν έφτασε στην Ουάσινγκτον, έγινε η πρώτη Σοβιετική πολίτης που υποδέχτηκαν στον Λευκό Οίκο. Εκεί, έγινε φίλη με την Πρώτη Κυρία Eleanor Roosevelt (φωτό με την Παβλιτσένκο).

Τις δυο τους τις ένωνε η κοινή άποψη για τα δικαιώματα των γυναικών και η κυρία Ρούσβελτ έφτασε στο σημείο να την συνοδεύσει στην περιοδεία της σε κάθε άκρη της Αμερικής. Ενθάρρυνε την Παβλιτσένκο, τη δίδαξε πώς να αποκρούει τις ερωτήσεις σχετικά με την εμφάνισή της και να επικεντρώνεται στη δουλειά της.

Οι δύο θα διατηρούσαν στενή φιλία με την πάροδο των χρόνων, και όταν η κα Ρούσβελτ περιόδευσε στη Μόσχα 15 χρόνια αργότερα, ξανασυναντήθηκαν.

Μετά τον πόλεμο, η Λουντμίλα Παβλιτσένκο συνέχισε τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο του Κιέβου, αποκτώντας μεταπτυχιακό στην ιστορία. Κάτι απόλυτα ταιριαστό, δεδομένου ότι έμεινε στην ιστορία ως μία από τους καλύτερους σκοπευτές του κόσμου και η πιο επιτυχημένη γυναίκα ελεύθερη σκοπευτής στον κόσμο.