Στενή επαφή 3ου τύπου: Μια τρελή νύχτα στο Μαίην (Μέρος 2ο)

Το δεύτερο και πιο ενδιαφέρον μέρος της Ιστορίας του Τομ και Νταίηβιντ 

Στενή επαφή 3ου τύπου: Μια τρελή νύχτα στο Μαίην (Μέρος 2ο)

Το UFO φαινόταν ακόμα στον ουρανό… Αποφάσισαν να οδηγήσουν προς την πόλη Γουέστ Πόλαντ. Μετά γύρισαν πίσω και πήραν πάλι τον ίδιο δρόμο. Μετά από 3 περίπου χιλιόμετρα το UFO δεν φαινόταν πια. Ξαναγύρισαν άλλη μια φορά πίσω και έτσι τώρα κατευθύνονταν νότια.

Μετά από μια ανεξήγητη παρόρμηση, ο Τομ ξαναγύρισε αντίθετα στην κατεύθυνση που ήθελαν να πάρουν, πάνω στον χαλικόστρωτο δρόμο που οδηγεί στη λίμνη Τριπ. Μόλις έκαναν ολόκληρη τη στροφή είδαν το κυλινδρικό αντικείμενο σε 30 μοίρες πάνω από τον ορίζοντα και σε απόσταση 130 με 180 μέτρα. Η μηχανή του αυτοκινήτου έσβησε και δεν κατάφεραν να την ξαναβάλουν μπρος. Το ραδιόφωνο σταμάτησε και αυτό να παίζει. Μετά το αντικείμενο άρχισε να κινείτε πάνω κάτω και πήρε θέση με γωνία 80 μοίρες περίπου από τον νοτιοανατολικό σημείο του ορίζοντα και σε απόσταση περίπου 450 μέτρα. 

Ενώ ο Τομ και ο Νταίηβιντ κάθονταν για 45 λεπτά στο ακινητοποιημένο αυτοκίνητο, εμφανίστηκαν 2 αντικείμενα σε σχήμα δίσκου. Είχαν κόκκινα, πράσινα και μπλε φώτα και το καθένα ήταν περίπου το 1/4 σε μέγεθος από το κυλινδρικό σκάφος. Οι δίσκοι άρχισαν μια «ακροβατική επίδειξη» πέφτοντας με ταλαντευόμενη κίνηση, σαν φύλλα που πέφτουν, ακουμπούσαν την επιφάνεια της λίμνης Τρίπ και υψώνονταν απότομα «σαν να ανέβαιναν μια σκάλα».

Ενώ συνέβαιναν όλα αυτά ο Τομ και ο Νταίηβιντ είχαν την εντύπωση ότι ή λίμνη, που στην πραγματικότητα απείχε 800 μετρά, ήταν μόνο 6 έως 9 μέτρα μακριά και ήταν τεράστια σαν θάλασσα. Τους φάνηκε ότι οι «ακροβατικές κινήσεις» γίνονταν πάνω από ένα νησί. Η λίμνη Τρίπ, όμως, δεν έχει τέτοιο νησί.

Ξαφνικά σχηματίστηκε μια ομίχλη πάνω από το νερό.  Πλησίασε και σκέπασε το αυτοκίνητο, αλλά ο κύλινδρος ήταν ακόμα ορατός. Το μεταξύ, το ραδιόφωνο ξανάρχισε να λειτουργεί – μεταδίδοντας το δελτίο καιρού που έλεγε ότι θα ακολουθούσε μια καθαρή και ηλιόλουστη μέρα.

Στις 6.30 π.μ. ο Τομ γύρισε το κλειδί και δοκίμασε να βάλει μπρος το αυτοκίνητο. Αυτή τη φορά ξεκίνησε και στις 7 π.μ. είχαν φτάσει στο πατρικό σπίτι του Νταίηβιντ, στο Όξφορντ.

Το δραματικό στοιχείο της εμπειρίας και η φοβερή σημασία που κρύβει κάθε μικρό περιστατικό, φαίνονται από τα λόγια του Νταίηβιντ: «Εκείνο που ήταν παράξενο, ήταν πως όταν το μεγάλο αντικείμενο ανέβηκε ίσια πάνω, τα σύννεφα φάνηκαν να το ακολουθούν. Χάθηκε και όλη αυτή την ώρα δεν πέρασε ούτε ένα αυτοκίνητο. Δεν είδαμε κανέναν, ούτε ζώο, ούτε πουλί… τίποτα! Και όταν το σύννεφο χάθηκε πέρασαν δύο πάπιες και μετά πέρασαν δύο χήνες και μετά πέρασαν πάλι δύο πάπιες. Προχωρούσαν ανά δύο και τότε προσέξαμε ότι και οι αγελάδες προχωρούσαν ανά δύο».

Το περίεργο είναι πως όταν οι δύο νεαροί ξαναγύρισαν στη λίμνη Τρίπ, στις 4 μ.μ. στις 28 Οκτώβρη είδαν να πέφτουν γύρω του σαν νιφάδες, παράξενοι κύβοι και σφαίρες «σφυρίζοντας προς όλες τις κατευθύνσεις».

Απειλές από έναν άγνωστο 

Το επόμενο πρωί ο Νταίηβιντ Στέφενς ήταν μόνος του στο τροχόσπιτο, όταν άκουσε ένα δυνατό χτύπημα στη πόρτα. Όταν άνοιξε βρέθηκε πρόσωπο με πρόσωπο με ένα γεροδεμένο άνδρα, που είχε κομμένα κοντά τα μαλλιά του, φορούσε γυαλιά ηλίου και σκούρα μπλε ρούχα. Ρώτησε το Νταίηβιντ αν ήταν αυτός που είχε δει τον «Ιπτάμενο δίσκο». Όταν ο Νταίηβιντ του απάντησε καταφατικά, ο άγνωστος είπε: «Καλύτερα κράτα το στόμα σου κλειστό  αν θέλεις το καλό σου». Μετά έτρεξε μακριά πίσω από ένα γειτονικό κτίριο και δεν τον ξαναπαρουσιάστηκε.

Η οικογένεια του Στέφενς ανέφερε το επαφή με το UFO στον σερίφη του δήμου Αντροσκόγκιν και μετά στην εφημερίδα Lewiston Daily Sun. Μετά από μερικές προκαταρκτικές ερωτήσεις, μια ερευνήτρια UFO, η Σίρλεϋ Φίκετ, μαγνητοφώνησε συζητήσεις με τους μάρτυρες, στις 11 Νοέμβρη.  Ενδιαφερόνταν για τον χρόνο που «χάθηκε» μετά την έντονη φωτεινή δέσμη που χτύπησε το αυτοκίνητο και άφησε αναίσθητους τους επιβάτες του. Θέλησε να ανακρίνει τους μάρτυρες κάτω από ύπνωση και έμαθε ότι ο Δρ. Χέρμπερτ Χόπκινς χρησιμοποιούσε μερικές φορές την ύπνωση για την θεραπεία ασθενών του. Πιστεύοντας στην «επιστημονική περιπέτεια» προσφέρθηκε να τη βοηθήσει χωρίς αμοιβή.

Ο Στέφενς ήταν ο πρώτος που ανακρίθηκε. Παραβρίσκονταν οι γονείς του, η Κα Φίκετ και ο Τομ. Ο Τομ μετά αρνήθηκε να συμμετάσχει στην συνάντηση και αποχώρησε τελείως από τις έρευνες. Από τον Δεκέμβρη του 1975, μέχρι τον Μάρτη του 1976 έγιναν οχτώ υπνωτιστικές συναντήσεις.

Ενώ βρισκόταν σε ύπνωση ο Νταίηβιντ περιέγραψε πως βγήκε από το αυτοκίνητο, αφού η φωτεινή δέσμη έπεσε πάνω του: στεκόνταν σ’ ένα «πάτωμα κρεμασμένο από πάνω» κοιτάζοντας μέσα από ένα παράθυρο καθώς το αυτοκίνητο γλιστρούσε προς τα πλάγια με τον Τομ μέσα. Βρισκόταν σ΄ένα δωμάτιο με καμπύλους τοίχους. Αρχικά ήταν μόνος, αλλά αργότερα παρουσιάστηκε ένα μη ανθρώπινο πλάσμα. Τα χέρια και τα πόδια αυτού του πλάσματος είχαν τρία δάχτυλα και έναν αντίχειρα ενωμένα με μεμβράνες. Το κεφάλι του είχε σχήμα μανιταριού, τα μεγάλα και άσπρα μάτια ήταν μακρόστενα, η μύτη του μικρή και το στόμα του αόρατο. Το πλάσμα φορούσε ένα μαύρο πτυχωτό, σαν σεντόνι, ρούχο, επικοινωνούσε με τον Νταίηβιντ, που ήξερε τ΄ όνομά του με «διανοητικά κύματα».

Οδήγησε τον Νταίηβιντ σε ένα άλλο δωμάτιο, οπου βρίσκονταν αλλά 4 όμοια πλάσματα. Ήταν σαν ένα δωμάτιο νοσοκομείου μ’ ένα χειρουργικό τραπέζι. Του πήραν αίμα – 2 σύριγγες – από τον δεξί αγκώνα. Όταν τα πλάσματα προσπάθησαν να τον πείσουν να ξαπλώσει για μια ιατρική εξέταση, ο Νταίηβιντ αγρίεψε και χτύπησε το ένα από αυτά. Δεν αντεπιτέθηκαν και τελικά υποχώρησε. Του έβγαλαν όλα τα ρούχα και τον εξέτασαν προσεκτικά από το κεφάλι μέχρι τα πόδια με μια συσκευή σε σχήμα κουτιού. Τα πλάσματα φάνηκαν να είναι φιλικά. Όταν ο Νταίηβιντ τελικά ξαναγύρισε στο αυτοκίνητο  ο Τομ δεν είχε καταλάβει πως είχε φύγει.

Στην τελευταία ύπνωση ο Νταίηβιντ φάνηκε να βρίσκεται σε μεγάλη συναισθηματική σύγκρουση, όταν ρωτήθηκε για μια δήλωση που έκαναν τα όντα, ότι θα ξαναγυρίσουν. Δεν μπορούσε ή δεν ήθελε ν’ αποκαλύψει τίποτε γι’ αυτό και οι ερωτήσεις σταμάτησαν γιατί βρισκόταν σε ταραχή.

Όταν ο Δρ. Μπέρτχολντ Σβάρτς έκανε την ψυχιατρική – παραψυχολογική έρευνα, συμπέρανε πως ο Νταίηβιντ Στέφενς δεν είχε δείξει προηγούμενο ενδιαφέρον για ιπτάμενους δίσκους, ούτε ήξερε ειδικά κλασικές περιπτώσεις σαν την απαγωγή της Μπέττυ και του Μπάρνεϋ Χιλ. Συμπέρανε ακόμα ότι ο Νταίηβιντ ήταν ακόμα φοβισμένος και παραξενεμένος από το επεισόδιο, ότι δεν υπήρχαν αντιφάσεις στην ιστορία του και ότι δεν υπήρχε περίπτωση ψεύδους, παραποίησης ή αμνησίας πριν απ’ αυτό το γεγονός.

Σχετικά με την ιατρική εξέταση, ο Δρ Σβάρτς είπε ότι φαίνεται τόσο απίθανη τεχνολογικά που «αναρωτιέται κανείς μήπως είχε σκηνοθετηθεί από τις δυνάμεις του UFO για να προκαλέσει μια συγκεκριμένη εντύπωση». Σχετικά με το πορτοκαλί χρώμα των ματιών είπε ότι ένας οφθαλμολόγος του εξήγησε πως όταν χρησιμοποιεί φλουορεσίν στη δουλεία του, τα μάτια γίνονται, παροδικά πορτοκαλί.

Τα πλάσματα αυτά είπαν στον Νταίηβιντ πως θα ξαναγυρίσουν. Μήπως ξαναγύρισαν μεταμφιεσμένα σε παράξενους τύπους της δεκαετίας του 1930 και προσπάθησαν να φοβίσουν τον Χέρμπερτ Χόπκινς τον ερευνητή που έμαθε πολλά;

Διαβάστε εδώ το πρώτο μέρος:

Στενή επαφή 3ου τύπου: Μια τρελή νύχτα στο Μαίην (Μέρος 1ο)